In zijn nieuwe film The Killer geeft David Fincher (Fight Club, Se7en) ons een kijkje in de innerlijke wereld van een koelbloedige huurmoordenaar.
De film is een karakterstudie van een man met wel een heel bijzondere baan. Naar eigen zeggen is het werk van een huurmoordenaar erg saai. Het is vooral veel wachten totdat de kans om toe te slaan zich aanbiedt. Weet Fincher ondanks het saaie werk van zijn subject toch te boeien?
De manier waarop Fincher ons inzicht wil geven in zijn hoofdpersonage (gespeeld door Michael Fassbender) is door middel van een voice-over. De naamloze huurmoordenaar legt ons op rustige toon de fijne kneepjes van zijn vak uit. Wat hier vooral uit blijkt is, dat je als huurmoordenaar altijd aan het plan moet houden, geen empathie moet hebben en bestendig moet zijn tegen verveling. Het mantra “‘Houd je aan het plan". Anticiperen, niet improviseren. Medeleven betekent zwakte. Blijf waakzaam.” Horen we hier en komt steeds weer terug in de film. Het beeld van de hypercompetente hoofdpersoon wordt op bijna komische wijze doorbroken wanneer Fassbender het eerste schot dat we hem zien nemen mist. In plaats van zijn doelwit raakt de huurmoordenaar een onschuldige omstander. Hierdoor wordt een proces in beweging gezet waarbij de opdrachtgevers achter de moord proberen om Fassbender uit de weg te ruimen. Mensen worden naar zijn huis gestuurd maar vinden daar enkel zijn vriendin. Wanneer Fassbender zijn toegetakelde levenspartner levend, maar zwaar gewond, ontdekt gaat hij op wraaktocht uit.
Fassbender zet een sterke rol neer als de koelbloedige huurmoordenaar. Ondanks dat hij niet veel heeft om zijn tanden in te zetten voelt het realistisch en intimiderend. Dit is een testament naar zijn vaardigheden als acteur, maar toont ook de zwakke kanten van het script. De personages zijn niet bijzonder complex of interessant. Hetzelfde geldt voor het plot van de film. Het houdt het geheel lekker simpel, maar het gebrek aan actie zorgt ervoor dat the Killer zo nu en dan wat langdradig wordt.
Wie op zoek is naar een traditionele actiefilm kan nog wel eens teleurgesteld worden door The Killer. Het grootste gedeelte van de film bestaat niet uit vechtscenes, achtervolgingsscènes en explosies, maar uit de stille manieren waarop een huurmoordenaar zich voorbereidt op het doden van zijn doelwit. Dit maakt dat de actie wijdverspreid is tussen zeeën van bijna lege tijd. De actie die wel in de film zit ziet er, zoals we gewend zijn van Fincher, piekfijn en prachtig gechoreografeerd uit. De gevechten zijn keihard maar voelen toch realistisch aan. Doordat we zo lang hebben moeten wachten op actie voelt het ook verdiend. Ieder stukje actie lijkt iets te betekenen, juist omdat het een zeldzame traktatie is. Finchers ervaring als regisseur is goed terug te zien in deze scènes.
In een opiniestuk op deze website schreef Peter Verstraten dat de keuze om zo veel van de film af te laten hangen van wat we horen in een voice-over, wel iets te maken zou kunnen hebben met het feit dat de film bedoeld is voor het streamingplatform Netflix. Een film met lange periodes van stilte met hier en daar wat actie zou het niet goed doen bij het snel afgeleide streamingpubliek. Het is te makkelijk om bij een momentje van verveling de telefoon erbij te pakken. De reden dat The Killer maar zo kort in de bioscoop te zien was heeft hier ook mee te maken. Netflix wil natuurlijk dat men de film kijkt op hun platform. Ik denk dat dit de film weinig goeds gedaan heeft. De creatieve keuzes die gemaakt zijn om te conformeren aan de streamingwereld hebben de zwakke punten van de film geaccentueerd en zijn sterke punten op de achtergrond doen verdwijnen. The Killer is al bijna niet meer in de bioscoop te zien. Kijk de film vooral op Netflix, maar tenzij je een hele grote Fincher-fan bent hoef je er niet speciaal een abonnement voor aan te schaffen.
