Laatst kwam ik Peter Verstraten, onze huiscolumnist, tegen in de filmzaal. In welke film weet ik niet meer, we zien zoveel. Omdat de film nog niet begon namen we de filmprogrammering even snel door. De commercials waren echter zo lang dat Peter en ik in die tijd wel de hele filmgeschiedenis hadden kunnen doornemen. Hoe dan ook. We kwamen snel tot de conclusie dat het momenteel wat magertjes is qua filmaanbod in de eerste maand van het jaar. The Voice of Hind Rajab vonden we beiden helemaal niet zo’n goede film. Hoe schokkend het verhaal ook is en hoe confronterend het overkomt als je de echte stem van het jonge kind nog hoort in de uren voor haar liquidatie, dramatisch blijft het allemaal flinterdun. De film hoort jammer genoeg meer thuis in de categorie ‘verantwoord en goedkoop tranentrekken’.
Het veelgeprezen Hamnet van Chloe Zhao raadde Peter me ook af: ’Ik zou er vast jeuk van krijgen’. Meesterlijke edelkitsch die hem deed denken aan Shakespeare in Love, uit 1998 alweer. Van die film herinner ik me overigens alleen dat ik bij de ochtendscreening op het festival in Berlijn nog dronken in de zaal zat van de nacht ervoor. ‘Kakken zonder douwen’, noemden wij vroeger dergelijke filmkunst. Tegenwoordig heet dat de ideale zaterdagavondfilm of erger cappuccinocinema. Aan mij niet besteed, dan geef ik toch de voorkeur aan Nomadland uit 2020, ook van Chloe Zhao. IJzersterk en nog immer actueel. Graag had ik die afgelopen zondag nog eens willen zien in de serie LUXREWIND. Helaas, was de film geprogrammeerd in een te kleine zaal en dus uitverkocht!
Gezien ik echt geen zin had om Paul Mescal als een imitatie van Shakespeare in Hamnet ‘To be or not to be’ te zien declameren aan de nachtelijke oevers van de Theems, ben ik naar Bochum afgereisd. Daar speelde in het gerenommeerde Schauspielhaus in het weekend nog tweemaal een legendarische Hamlet uitvoering, in de regie van Johan Simons en met niemand minder in de hoofdrol dan Sandra Hüller. Ja inderdaad dé Sandra Hüller van The Zone of Interest en Anatomy of a Fall. Voor haar rol als Deense prins werd zij zes jaar geleden bekroond als beste actrice in Duitsland. En nog steeds zien wij fenomenaal acteren, tot in de kleinste details. Al is de totale enscenering wat cerebraal en te klassiek wellicht.
In de pauze blijft Hüller, heel ongewoon, op het toneel achter om bij aanvang van het tweede deel weer subiet te transformeren in haar rol als Hamlet. Een vrouw in de mannelijke titelrol wordt in Duitsland mogelijk nog steeds beschouwd als vernieuwend en revolutionair. Voor ons is cross-gender casting al lang niet meer ongewoon.
Florian Myjer
Op de terugreis moest ik dan ook denken aan het werk van Florian Myjer. Hoe zou hij zo’n klassieke Hamlet geheel naar zijn hand hebben gezet? Klassieken als Brideshead Revisited en Pride and Prejudice voor Oostpool -begin december te zien geweest in LUX- werden door hem meesterlijk gedeconstrueerd en voorzien van jeugdherinneringen en persoonlijke ervaringen. En laat nu net deze Florian Myjer, toeval of niet, dit voorjaar met een solovoorstelling de theaters aandoen met The Actor. Vlak voor de première van Hamlet - echt waar! - wordt de regisseur beschuldigd van ernstig grensoverschrijdend gedrag. Voor de hoofdrolspeler, een jonge acteur volgt na deze confrontatie een kwetsbare en persoonlijke zoektocht naar het verleden en zijn eigen misbruik. Ik kan niet wachten! Helaas (nog) geen datum voor deze voorstelling in ons stadje aan de Waal. Wel in Roermond 10 april, Tilburg 22 april, Den Bosch 16 mei en Arnhem 3 juni.
Kun je ook niet wachten of heb je gewoon zin in een klassieke uitvoering van Hamlet/Ophelia? Dat kan. In Essen in het Grillo Theater: 7 en 20 februari. Gewoon in het Duits met Engelse boventitels. En anders moet je het toch echt doen met Paul Mescal en Jessie Buckley in Hamnet. Al prefereer ik van de laatste het album "For all our days that tear the heart" dat ze maakte met Bernard Butler.
