Donderdag 16 april was Kiefer Sutherland in Doornroosje voor zijn Love Will Bring You HomeTour. Jammer genoeg was de zaal maar halfgevuld, toch was het een verdienstelijk concert met stevige countryrock, af en toe een persoonlijke touch en een paar indrukwekkende nummers met snerpende gitaarsolo’s; eerlijk en ouderwets Americana.
Begin van deze eeuw behoorde Kiefer tot een van de meest belovende jonge Amerikaanse filmacteurs; hij werd wereldberoemd met zijn legendarische rol van Jack Bauer in de successerie 24. Het niet minder succesvolle Designated Survivor volgde. Niet zo vreemd als zoon van de wel heel beroemde vader, Donald Sutherland, die met zijn iconische rollen in films als Klute, Don’t look Now en Fellini’s Casanova zelf filmgeschiedenis schreef.
Zo’n tien jaar geleden werd het stil rondom Kiefer. Er waren geruchten over drankverslaving. Vanuit het niets hoorden we over een tweede carrière als rockartiest. In 2016 verscheen zijn eerste album Down in a hole. Zijn muziekcarrière blijkt meer te zijn dan een hobby. Eind mei verschijnt zijn vierde album Grey. In zijn eigen woorden een project waar twee jaar aan gewerkt is met een intiemere toon en inhoud. Een intensieve Europese tournee van maar liefst 35 optredens in amper zes weken start in Rotterdam en Nijmegen, 9 mei is de band nog te zien Keulen.
Het laatste album Grey
Om in de juiste sfeer te komen start Kiefer Sutherland deze donderdagavond meteen met een paar stevige gitaarrocknummers; hijzelf op elektrisch, maar het zijn de twee begeleidende leadgitaristen die overtuigen. Alle registers gaan open. De uitvoering van Can’t You See van The Marshall Tucker Band is veel ruiger dan het origineel. Als Kiefer zijn elektrische gitaar inruilt voor de akoestische en ook de pedal steelgitaar eraan te pas komt, wordt het meer countryrock en meteen ook persoonlijker.
Van zijn laatste album Grey horen we Goodbye California en American farmer. Geeft hij in het eerste nummer blijk van zijn afkeer van Los Angeles, zijn oude woonplaats en inmiddels ingeruild voor een farmers community in Upper Side New York. In het andere neemt hij het op voor de strijd van de kleine zelfstandige farmer tegen de grote geïndustrialiseerde landbouw. Een mooi moment van de avond is de vertolking van een gevoelige ballad - about people we have lost - On The Other Side. Zijn rauwe countrystem komt hier het best tot zijn recht en de dramatische solo van de steelgitaar doet de rest. Wie zijn heengegaan en wie hij mist blijft overigens onduidelijk. Hij kan toch moeilijk zijn vader bedoeld hebben die twee jaar geleden op 88-jarige leeftijd is heengegaan.
Strakke countryrock
En zo werd het een fraai avondje van op Amerikaanse leest geschoeide strakke rock, countryrock en Americana. Ruig, eerlijk simpel en bij vlagen dramatisch. Kiefer Sutherland bleek wel degelijk een serieuze performer van dit repertoire te zijn. Al blijft zijn stem voor een heel optreden van anderhalf uur wat vlak en eentonig. Hij bezit nu eenmaal niet die unieke klanknuance of snik van zijn grote voorbeelden als Steve Earle, Tom Petty en John Fogerty. Hij maakte het zichzelf ook moeilijk door niet of nauwelijks te leunen op backing vocals. Maar veel wist zijn sterke band met zijn leadgitaristen te compenseren. Heel fraai was de finale waar beide gitaristen de volle ruimte kregen voor hun solo’s en waar Kiefer als derde gitarist ook niet onbetuigd bleef. Het slotakkoord was voor een opvallend ruig country arrangement van Phil Collins klassieker In The Air Tonight. 'I can feel it coming in the air tonight, oh Lord!’
Melancholie
Op het einde van de avond leek het erop dat Kiefer op zijn 59e de voorkeur geeft aan lekker simpel en ouderwets muziek maken en samen met 'the guys on tour'. Jammer dat de zaal wat magertjes gevuld was en er ook nog eens weinig enthousiaste fans waren die zijn repertoire beheersten. De pannen gingen niet echt van het dak in Doornroosje en je bleef in de zaal achter met een licht gevoel van melancholie. Niet vanwege de laatste serieuze film van Kiefer Sutherland, het vijftien jaar oude Melancholia van Lars von Trier. Nee, omdat er anno nu nog zo weinig belangstelling is voor juist dit soort eerlijke countryrock muziek, ogenschijnlijk simpel, zonder poespas.
Drie dagen na het concert overleed schrijver en journalist Jan Donkers. Als Nederlands beste popjournalist bracht hij in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw bij VPRO-radio juist deze Americana muziek onder onze aandacht. De missionaris, de pleitbezorger van de goede en echte Amerikaanse muziek is niet meer, 82 is hij geworden. Zonder hem was onze platenkast in die jaren beslist anders gevuld en had ik nu waarschijnlijk Kiefer Sutherland en zijn band helemaal niet kunnen waarderen. Goodbye California…
