In de intieme theaterzaal van de Thiemeloods hangt een ingehouden verwachting. Alsof de ruimte zelf even de adem inhoudt voor de komst van de jonge Zuid-Koreaanse pianiste Chaerin Im, samen met de Australische bassist Paddy Fitzgerald en de Deense drummer Ludvig Søndergaard.
Im beweegt zich al enige tijd geruisloos maar vastberaden door de Europese jazzscene. Ze speelde eerder op Podium JIN, onder meer met Sun-Mi Hong en in het Amarea Trio van Eloi Pascual. In 2024 won ze als bandleider de eerste prijs van de Keep An Eye International Jazz Award en kort daarna werd ze door NRC uitgeroepen tot Jonge Artiest van het Jaar. Haar optreden op het North Sea Jazz Festival bevestigde dat dit geen eendagsbelofte is, maar een naam die zich steeds nadrukkelijker aandient.
Wat volgt, begint niet met muziek maar met een verhaal over autopech onderweg. Het lijkt een losse anekdote, tot ze plotseling stopt en meteen begint te spelen, alsof het verhaal alleen maar diende om het eerste akkoord scherper te laten landen.
De eerste tonen op keyboard zijn spaarzaam, bijna zoekend. Een herhaling die geen herhaling wil zijn, maar een opening. Daar tussendoor beweegt Søndergaard, niet als begeleider maar als tegenstem, iemand die de richting telkens net verlegt. Fitzgerald volgt niet, maar kiest zijn eigen lijnen en schuurt langs de randen van het geheel.
Het trio speelt niet zozeer samen, maar langs elkaar heen, de drummer die een richting opent, de bassist die daar net naast blijft, en Im die het weer bij elkaar trekt. Juist in die wrijving ontstaat samenhang.
Soms valt alles op zijn plek. Dan ademt de muziek, ontvouwt zich iets dat zowel vrij als onvermijdelijk klinkt. Elektronische klanken mengen zich met akoestische, zonder dat het geforceerd voelt, alsof het altijd al zo bedoeld was.
En dan zijn er momenten waarop het uiteenvalt in losse gedachten. Ideeën die elkaar raken, maar niet altijd vasthouden. Alsof het trio nog zoekt naar de vorm die het al in zich draagt.
Wanneer Im later haar verhaal weer oppakt, vervolgt ze het exact waar ze was gestopt, een klein maar veelzeggend moment van controle. Wat speels begon, blijkt zorgvuldig getimed.
In Sonic Choir of Love vindt het trio zijn meest overtuigende vorm. Vanuit een eenvoudig begin groeit iets dat zich niet laat vastzetten: een klanklandschap dat voorbijtrekt als een herinnering die je niet helemaal kunt plaatsen, maar wel herkent.
Im zelf blijft ondertussen opvallend ingetogen aanwezig. Een glimlach, een blik, een kleine beweging, genoeg om te laten zien dat het spel ook licht mag zijn.
Aan het einde, na One Two Three en een toegift, lost de avond zich op zoals hij begon: zonder scherpomlijnd einde. Mensen bewegen, praten, blijven nog even hangen. Alsof de muziek niet helemaal is opgehouden, maar zich alleen heeft teruggetrokken.
Wat blijft, is het gevoel iets te hebben gehoord dat nog in wording is, en juist daardoor blijft resoneren.
