Iedereen die cultcinema een warm hart toedraagt kon vorige week donderdag datzelfde hart ophalen toen het Cinema Curioso cultfestijn neerstreek in LUX. Deze vijfde editie had helaas een triest rouwrandje: filmprogrammeur Ronald Simons vindt het na vijf jaar welletjes, en gaat zich richten op andere activiteiten waarbij beroepsdeformatie minder een functievereiste is. Deze laatste editie van Cinema Curioso beloofde een extreme editie te worden, en die belofte werd ruimschoots ingelost.
Twee belangrijke verschillen vallen op tussen de Nacht van de Wansmaak en Cinema Curioso: het eerstgenoemde evenement mag zich verheugen in een groter publiek. Waar bij de Nacht... ongeveer dertig mensen in de zaal zaten, zijn slechts zeven (inclusief ondergetekende) cult-adepten deze avond naar LUX gekomen. Maar het tweede verschil maakt daar weer veel van goed: het gore-gehalte ligt bij Cinema Curioso beduidend hoger. Wil Jan Doense zijn splatter-balletten nog zorgvuldig opbouwen, en vanuit een rustige start naar een cult climax toewerken, Simons doet niet aan voorspel en gaat er meteen vol in.
Raspen en rippen
Wat bijvoorbeeld te denken van het openingsfragment uit het onvolprezen horrorpareltje Farmhouse (2008), waarin actrice Kelly Hu de knieën van een door haar gegijzelde vrouw met een keukenrasp bewerkt? En dan bedoel ik ook écht bewerkt, hè! Niet van dat touchy feely gedoe, maar het echte vol-je-gewicht-er-in-en-er-voor-gaan werk! Om dan na pakweg vijf minuten doodleuk tegen haar slachtoffer te zeggen: 'Dammit! Your bone broke my grater....'Misschien moet je man zijn om dat leuk te vinden; ik lag in ieder geval naast mijn stoel van het lachen! Daar bracht ook het volgende fragment geen verandering in: Cyber Tracker 2 (1995), een SF-vehikel dat zo schaamteloos alle grote films in dit genre ript dat het bijna stuitend wordt: Terminator 2 (1991), Robocop (1987), Aliens (1986), Universal Soldier (1992), echt alle klassiekers komen voorbij in hetzij aankleding, dan wel plot-situaties. Nu mag volgens het spreekwoord imitatie dan wel de meest oprechte vorm van vleierij zijn, het is dan wel de bedoeling dat er in het uiteindelijke resultaat recht gedaan wordt aan het origineel. En daar is bij Cyber Tracker 2 nou niet bepaald sprake van.....
Bucky Ball
Snel door naar het volgende fragment: Enthiran (2010), een hilarische Indiase SF-film waarin een androïde (een robot in mensengedaante, RT) verliefd wordt op de aanstaande bruid van zijn schepper. Two guys, one girl: trouble! En hoe! De andröide blijkt in staat om zichzelf tot in het oneindige mechanisch te vermenigvuldigen, en creëert zo een soort Bucky Ball (koepelmodel, genoemd naar zijn ontwerper, de Amerikaanse architect en ontwerper Buckminster Fuller (1895-1983), RT) van zichzelf, gewapend met machinegeweren. India en de rest van de wereld kunnen nog net het vege lijf redden, maar niet voordat de helft van New Delhi aan een grondige make-over is onderworpen!
Tornado met tanden & seks-o-fonie
Maar ongetwijfeld de meest idiote premisse voor een film ooit moet toch wel die voor Sharknado (2013) zijn. Let op: net wanneer duizenden grote witte haaien om onverklaarbare redenen op de kust van zonnig Californië afkoersen, zuigt een mysterieuze windhoos deze reuzen en ander haaien-gespuis op uit de oceaan, om ze vervolgens lukraak op willekeurige plekken in Los Angeles te droppen waar ze hun gebruikelijke ding doen. Hallo, bent u daar nog? Om zo'n pakweg drie ton zware Carcharodon carcharias vanuit de lucht een nietsvermoedend slachtoffer te zien aanvallen werkt bij mij vooral op de lachspieren, maar dat kan aan mij liggen. Uiteindelijk is er een koene held die met creatief gebruik van een kettingzaag het gevaar voorlopig weet af te wenden. Ik zeg voorlopig, want de producers hielden niet van loze dreigementen en dus verscheen in 2014 het vinnige vervolg Sharknado 2, en dit jaar komt godbetert zelfs Sharknado 3 uit. Zoals het filmaffiche voor dit eerste 'meesterwerkje' al aangeeft: enough said...
Meer filmische ongein volgt, totdat het tijd is voor het laatste fragment van de avond: The Devil's Honey (1986). Nu had ik al hele rare connotaties bij de titel van deze film, maar het fragment dat we krijgen voorgeschoteld is toch wel heel bizar: een saxofonist bevredigt een vrouw door haar klaar te toeteren! Dat geeft toch weer een hele nieuwe draai aan de frase: 'ben je betoeterd'.......
En zo valt na dit furioso staaltje seks-o-fonie enigszins roemloos het doek voor Cinema Curioso. Het cultfestijn was een groter publiek waardig geweest voor deze laatste editie, maar ondanks een wat lage opkomst viel er nog steeds genoeg te genieten. Het is te hopen dat organisator Ronald Simons, die tevens bij EYE als filmprogrammeur o.a. Cinema Egzotik voor zijn rekening neemt samen met Martin Koolhoven, in de toekomst nog eens wil afdalen in de krochten van de filmgeschiedenis. Hetzij voor een nieuwe verzameling van curieuze filmvondsten, dan wel voor een flink lange trip down memory lane !
Getagd onder
