Afgelopen donderdag was in de Stadsschouwburg de dansvoorstelling Songs for Drella te zien, uitgevoerd door het vermaarde Scapino Ballet uit Rotterdam. Marco Goecke en Ed Wubbe stelden een aansprekende choreografie samen voor de voorstelling die het gelijknamige album van Lou Reed en John Cale uit 1990 als vertrekpunt nam, maar daar een compleet eigen invulling aan gaf.
Het was niet voor het eerst dat Goecke en Wubbe zich lieten inspireren door The Velvet Underground, de legendarische rockband waar Reed en Cale deel van uitmaakten en waarvan Andy Warhol optrad als manager. De voorstelling ICONS uit 2014 centreerde zich rond Warhol's protégé Nico, die samen met de Velvets zong en met zowel John Cale als Lou Reed een relatie had. Voor Songs for Drella namen Ed Wubbe en Marco Goecke de relatie tussen Cale, Reed en Warhol als uitgangspunt. Drella, het koosnaampje van de Velvets voor Warhol (een samenvoeging van Dracula en Cinderella), geeft de uitersten van Warhol's karakter weer: zowel vrijgevig, zachtaardig en beschermend als emotioneel manipulatief, opportunistisch en uitputtend.
Geen verhalend ballet
Deze twee uitersten in Warhol's karakter zijn tevens tekenend voor de totaal verschillende dansstijlen van Wubbe en Goecke, die als twee gemoedstoestanden door elkaar heen lopen. De vloeiende bewegingen van Ed Wubbe en de provocerende, staccato dans van Marco Goecke maken de voorstelling, net als de persoon van Warhol, spannend en onvoorspelbaar. Naar eigen zeggen hebben de choreografen van Songs for Drella geen verhalend ballet willen maken, maar getracht de ambivalentie die de persoon van Warhol tekende te vangen in bewegingen. Hoewel tijdens de voorstelling nummers van het album in zijn geheel te horen zijn, worden de songteksten niet letterlijk vertaald in de choreografie. De dans krijgt de ruimte om zijn eigen verhaal te scheppen. Toch is het jammer dat voor een voorstelling die is opgehangen aan het album Songs for Drella er niet meer van de muziek te horen was. Het is begrijpelijk dat er keuzes gemaakt worden maar zelfs A Dream, een ruim zes minuten durende monoloog van Cale, begeleid door spaarzame pianomuziek, passeerde de revue, terwijl songs als I Believe, Slip Away (A Warning) en Nobody But You, belangrijk in het begrijpen van Warhol, schitterden door afwezigheid. Ook had de uitvoering van up-tempo nummers als Work en Forever Changed een aansprekender choreografie verdiend dan geflapper met blaadjes van dansers op de achtergrond.
Visueel erfgoed
Het feit dat Warhol gold als één van de belangrijkste beeldende kunstenaars van de tweede helft van de 20e eeuw passeerde uiteraard de revue. De opening, waarbij een danser in een flikkerende lichtbundel bewoog, refereerde aan de talloze 16mm films die Warhol maakte. Verder kreeg het publiek tijdens het treffende nummer Images middels een barrage aan op de achtergrond geprojecteerde beelden praktisch het gehele visuele erfgoed van Warhol over zich uitgestort. Later kwamen Warhol's zilveren kussens voorbij zweven tijdens de uitvoering van A Dream, en waren op de achtergrond projecties van een banaan en een pistool te zien. Deze verwezen naar de beroemde cover die Warhol ontwierp voor The Velvet Underground & Nico (1967), het debuutalbum van de Velvets, en het feit dat Warhol op 3 juni 1968 in de door hem geleide kunstenaars vrijplaats The Factory werd neergeschoten door Valerie Solanas, een rabiate feministe.
Overgave en beheersing
De choreografie kende vele sterke momenten, maar een uitschieter was de uitvoering van Style It Takes, waarbij twee dansers beurtelings als geliefden en als tegenstanders om en over elkaar heen buitelden. Hoe hun expressieve lichamen tederheid, liefde, genegenheid en rivaliteit uitdrukten was bijzonder indrukwekkend om te zien. Wubbe en Goecke hebben met Songs for Drella een prachtige voorstelling en choreografie in elkaar gezet, waarin met name Bonnie Doets, Bryndis Brynjolfsdottir, Véronique Prins en Mara Hulspas opvielen door hun sterke spel, balancerend tussen complete overgave en totale beheersing.
Getagd onder
