Als je dankzij de televisiespots het voornemen hebt om Wild te kijken, omdat de Nederlandse ster Michiel Huisman erin zit, kom je er bekaaid vanaf. Zeggen dat hij in deze film zit, is hetzelfde als zeggen dat de supermarkt plastic tasjes verkoopt. Feitelijk klopt het, maar het betekent zo weinig. Deze film straalt niet af op Huismans internationale carrière, tenzij dat er louter een is als prettyboy. Veel meer doet ‘ie niet in die minuut op scherm. Wild moet je zien om te kijken hoe Reese Witherspoon moederziel alleen de Amerikaanse wildernis trotseert.
Monster
Cheryl Strayed (Witherspoon) stommelt door ongerepte Amerikaanse natuur, met een backpack op haar rug waar ze zelf twee keer in past. Het monster, zo noemt een andere hiker haar vrachtlading. De kleine blonde vrouw loopt in haar eentje de 1700 kilometer van de Pacific Crest Trail; van de Mexicaanse grens naar de Canadese.
De fysieke bagage op haar rug symboliseert haar emotionele bagage, haar echte monster. De wandeltrip is therapie. In flashbacks zien we fragmenten van het moeilijke verleden van Strayed. Hoe haar moeder (Laura Dern) met de kinderen de gewelddadige dronkaard van een vader ontvluchtte, en net wanneer ze haar leven op de rails lijkt te krijgen aan kanker overlijdt. Hoe Strayed in een patroon van vlugge seksavontuurtjes belandt, gedurende haar eigen huwelijk. En hoe ze aan de heroïne raakte. Een moeilijk leven.
Talent
Na meervoudig Oscarwinnaar Dallas Buyers Club is dit het nieuwe project van de Canadees Jean-Marc Vallée. Het script, op basis van het biografische boek van de echte Cheryl Strayed, is gepend door Nick Hornby. Die schreef ook het script van An Education en de boeken waarop About a Boy en High Fidelity zijn gebaseerd. En dan is er een stevige cast aangetrokken. Een hoop verzameld talent, maar is de optelsom van het talent gelijk aan het resultaat dat we in de bioscoopzaal kunnen zien? Niet helemaal.
Het belangrijkste aspect van de film werkt: van de beelden krijg je zelf zin om de natuur in te trekken. Het verhaal heeft meer diepgang, zeker, maar dit is het aspect waarbij de film staat of valt. De acteurs maken indruk – vooral Dern – en ze zijn bovendien goed geregisseerd. Er valt echter een kloofje tussen de drijvende plots; het nu waarin Cheryl haar beproeving doorstaat en het verleden dat ze vanbinnen verwerkt. Flashbacks komen en gaan, vaak getriggerd door iets wat op haar pad valt, maar blijven vluchtig. En daardoor net te oppervlakkig voor een verhaal dat meer pretendeert te zijn.
Beproefd
En het is de vraag hoe erg we Witherspoon’s gestuntel met de megabackpack aan het begin van de film uitlachen. De vastberadenheid waarmee ze vecht is vele malen groter dan de lachwekkendheid. Slapstick wordt het daardoor niet. Ja, ze wordt beproefd. Maar twijfelt iemand dat ze het gaat halen? Neemt niet weg dat de film de aandacht de hele weg moeiteloos vasthoudt, vermaakt en meestal meer biedt dan alleen dat. En vooruit, Michiel Huisman zit erin.
***
