De opkomst en ondergang van kroegbazen Jo en Frank gaat met een heleboel feesten gepaard. Zoveel zelfs, dat het na een tijdje vervelend begint te worden. Belgica is nu te zien in de LUX, maar ik raad iedereen aan na anderhalf uur gewoon zelf de kroeg in te gaan.
Jo (Stef Aerts) heeft een kroeg en zijn broer Frank (Tom Vermeir) houdt van feesten. Het is een combinatie die café Belgica doet uitgroeien tot een groot succes. Maar het succes wordt met een dure prijs betaald: drank, drugs en eindeloos lange feesten brengt hun relatie tot de rand van de afgrond.
Feest
Regisseur Felix van Groeningen baseerde Belgica op de beruchte Gentse kroeg Charlatan, waar hij boven opgroeide, en dat is te merken. Als geen ander weet hij de vuige sfeer van drank, drugs en harde muziek naar het scherm te toveren. De feesten waar de broers nacht na nacht in verzeild raken zijn een lust voor oog en oor. Het is moeilijk om tijdens het kijken van de film geen zin te krijgen om je tegoed te doen aan alle zonden die Onze Lieve Heer verboden heeft. Maar een geweldige film levert het helaas niet op.
Dat komt vooral doordat Belgica zeker een half uur te lang duurt. Geweldige sfeerbeelden ten spijt, het wordt op een gegeven moment vermoeiend om het zoveelste drankorgel te volgen in de zoveelste drankorgie. Daarbij helpt het evenmin dat het verhaal niet echt ergens naartoe lijkt te gaan. De kroeg wordt groter en de liefde tussen de broers wordt kleiner. Drank, sigaretten en een heleboel drugs drijven de spanningen op, en dat wordt uitgesmeerd over een ruime twee uur. Na het zoveelste lijntje begin je als kijker toch wel te denken: gaan we vanavond nog iets anders doen?
Vermoeiend
Dat is ontzettend jammer, want de twee hoofdrolspelers acteren ontzettend goed. De scène waarin Jo in blinde woede niks meer overlaat van een deur, is zo heftig dat je de pijn in je eigen knokkels begint te voelen. Maar voor de personages - en dus voor de film zelf - lijkt het geen excuus te zijn om op te houden met feesten: de erop volgende montage van feestende mensen vermoeit eerder dan dat het opzweept.
Belgica had baat gehad bij een wat afwisselender plot. Het is een aaneenschakeling van feest, ruzie, feest en dan weer ruzie. Alle verdovende middelen op de wereld kunnen een eindeloos durend feest niet eindeloos laten boeien, en als ik de zoveelste ruzie wil ervaren, dan duik ik zélf wel de hele avond de kroeg in.
Getagd onder
