In 2008 verwoeste een monster New York in Cloverfield. Acht jaar later lijkt de wereld het opnieuw te moeten ontgelden. Maar wat is er deze keer gebeurd? Je ziet het in 10 Cloverfield Lane, vanaf nu te zien in Cinemec Nijmegen.
Als de jonge Michelle (Mary Elizabeth Winstead) wakker wordt na een auto-ongeluk, bevindt ze zich in een ondergrondse bunker. Haar redder (John Goodman) vertelt haar dat de wereld boven haar hoofd is vergaan na een mysterieuze, nucleaire aanval. Maar klopt het wel wat hij zegt? En is hij wel wie hij zegt dat hij is?
Mystery box
In 2008 verscheen Cloverfield (een film die inhoudelijk overigens niets met deze te maken heeft), de meest verfrissende monsterfilm sinds de vorige. In een TED-talk uit dat zelfde jaar introduceerde producent J.J. Abrams (Mission: Impossible III, Star Wars: The Force Awakens) het idee van een mystery box, dat sindsdien een synoniem geworden is voor marketingcampagnes die - soms zelfs ten nadele van de film - krampachtig het plot van de film geheim proberen te houden.
Toch is dat niet precies wat dit idee inhoudt. De mystery box is een techniek die er op neer komt dat er in elke stap van het verhaal een nieuwe vraag wordt geïntroduceerd die de kijker prikkelt om door te willen kijken. En daar waar Cloverfield een goed voorbeeld was van een mysterieuze marketingcampagne, is deze 'spirituele opvolger' een nog veel beter voorbeeld van wat Abrams nu écht zei in die inmiddels beruchte TED-talk.
Efficiënt
Want 10 Cloverfield Lane is een genadeloos efficiënte vertelling. Elke scène schotelt de kijker een vraag voor, en elk antwoord gaat gepaard met een nieuw mysterie dat dient te worden opgelost. Het script is technisch haast perfect en kent geen grammetje vet: elk element dient een doel en elke scène stuwt het verhaal voorwaarts.
Op zijn beste momenten is deze efficiëntie zelfs voelbaar in de regie. Als Michelle voor het eerst wakker wordt in de bunker, wordt er een compleet verhaal verteld in slechts één vloeiend shot. Ze opent haar ogen, draait haar hoofd en onthult een wond. Er zit een katheter in haar arm: ze wordt verzorgd. Maar dan blijkt dat ze aan de muur is vastgeketend en werpt de vraag zich op of haar redder wel zulke goede bedoelingen heeft. Het shot rust uiteindelijk op de deur waar haar redder (of is het haar ontvoerder?) voor het eerst zijn opwachting in maakt. Er is geen woord gesproken, geen seconde verspild en de kijker weet alles wat hij (op dat moment) moet weten.
Gewoontjes
Als de film iets kwalijk te nemen valt, is het dat niet elke scène zo strak wordt gepresenteerd. Het grootste gedeelte van 10 Cloverfield Lane voelt ietwat gewoontjes aan. De muziek valt bijvoorbeeld in de categorie 'standaard actiefilmmuziek'. Ook het acteerwerk is vooral heel degelijk, al is Goodman perfect gecast als imposante en ietwat instabiele complottheoreticus. Mary Elizabeth Winstead doet het prima in haar rol van verrassend zelfredzame dame in nood.
Het grootste mysterie dat 10 Cloverfield Lane nu omhult, is vooral de vraag of de film het goed genoeg zal doen om nog een aflevering in deze serie te rechtvaardigen. Ik hoop het van harte. Als de volgende Cloverfield het strakke schrijfwerk van deze film kan combineren met de meer ongebruikelijke presentatie van de vorige, wordt dat de popcornparel van... 2024 pas? Zet er een beetje vaart achter, J.J.!
Getagd onder
