Op de eerste lenteachtige dag van het jaar ga ik naar de eerste lentefilm van het jaar: Rokjesdag. Opdat jij dat niet meer hoeft te doen. Het loopt nog niet echt storm deze donderdagmiddag: ik zit in mijn uppie in de grote zaal van bioscoop Carolus. Een privé-vertoning dus. Al die mensen die er níet zijn hebben een betere beslissing genomen dan ik…
Van tevoren was ik bang dat ik in een volgepakte zaal terecht zou komen. Vol vrouwen welteverstaan, want iedereen weet: romantische comedy’s zijn chickflicks. Vanmiddag dus niet. Vanmiddag is Rokjesdag een ‘one-guy-flick’. En die ene guy begint er welwillend aan, want sinds een jaar of 15 heeft de Nederlandse filmindustrie zich aardig bekwaamd in het genre van de romcom. Met enkele hoogte- (Alles is liefde, Alles is familie) en veel dieptepunten (Costa, Pak van mijn hart) en een flinke berg middenmoot. Bij die laatste groep reken ik persoonlijk zelfs Mannenharten, om maar een idee te geven hoe ‘openminded’ ik in de zaal zit.
Tapas voor singles
Eerst even ter info: Rokjesdag heeft helemaal niets, maar dan ook echt geen ene reet, te maken met de door columnist Martin Bril wereldkundig gemaakte, en door de commercie gekaapte (zoals bijvoorbeeld de film Rokjesdag), observatie van de eerste zomerse dag van het jaar, waarop het gros van de vrouwen inderdaad, een rokje aantrekt. De titel is bedacht – of gejat - door de makers, die meenden dat 'Tapas voor singles' niet sexy genoeg klonk. Die titel zou de lading immers volledig dekken: bijna driekwart van Rokjesdag speelt zich af tijdens deze dating-kookworkshop, waar een nauwelijks te tellen aantal vrijgezellen een match probeert te vinden. Soort van hoofdpersoon in dit zooitje bij elkaar geraapt is Marijke (Lieke van Lexmond), een naar man en zwangerschap smachtende advocate, die in de tot in de puntjes voorbereide Trevor (David Lucieer) eindelijk de ware lijkt te treffen. Tenminste, als haar mannen verslindende vriendin Danielle (Birgit Schuurman) niet ook haar zinnen op de droogkloot had gezet. Met zulke vriendinnen heb je geen vijanden nodig.
Ensemble-romcom
Deze driehoekstoestand vormt de hoofdmoot van Rokjesdag, die in navolging van Alles is liefde en Mannenharten meerdere potentieel verliefde koppels volgt. Een ensemble-romcom zeg maar. Ik zou ze best willen introduceren, maar het zijn er gewoon veel te veel. En de helft is niet leuk of interessant. Jawel: om die andere helft heb ik best een paar keer gelachen. Anne-Marie Jung heeft een leuke rol, net als Carly Wijs - hoewel zij wel heel dicht bij haar Divorce-rol blijft. En volgens de regels van de romcom moet bij elk stel in de maak een reeks hordes genomen worden. Vermoeiend hoor. Overdaad schaadt, less is more, too much love will kill you en van zestien (!) hoofdpersonages die elkaar bijna twee uur lang aantrekken, afstoten, aantrekken, afstoten en weer aantrekken – ik overdrijf niet - word je eenvoudigweg stapelgek. Heeft niemand debuterend scenariste Eveline Hagenbeek er even op kunnen wijzen dat het wel wat minder kan én dat ze geen Kim ‘Alles is liefde/familie ’ van Kooten is? Of dat een scène waarin een hondenliefhebster mond-op-hondbeademing toepast volslagen uit de toon valt? Of dat een aalglad, seksistisch typetje als vrouwenversiercursusleider Ferry (Ferdi Stofmeel) te karikaturaal en bot is om ook maar een glimlachje te veroorzaken? Heeft regisseur Johan Nijenhuis bij het lezen van dit script serieus gezegd: 'Oké, we gaan dit zo doen'?
En heeft iedereen zoveel respect voor deze Nijenhuis dat ze hem niet eventjes hebben gewaarschuwd dat de helft van de grappen volledig doodslaat door slechte timing of tegenvallend acteerwerk?
En waarop zou dat respect zijn gebaseerd? Op Costa!? Op Verliefd op Ibiza of Toscaanse bruiloft? Lijkt me stug. En sinds vandaag al helemaal niet op Rokjesdag.
Als ik de bioscoop verlaat is het alweer behoorlijk koud buiten. Rokjesdag? Rukdag, zal je bedoelen.
