Jaren geleden trokken rinkelende telefoons op een Lowlandsveldje mijn aandacht. Een verrassende onderbreking van mensenmassa’s en de acts die we afstruinden. Ik nam op en hoorde poëzie. Een prachtig moment van verstilling, en een grote glimlach was het gevolg.
Nu nog draag ik de sticker met het telefoonnummer van de poëziecomputer – zoals deze toen heette – mee in mijn telefoonhoesje. Wie weet, in geval van nood. Dat ik even kan bellen. Voor troost of een lach.
Een concept uit de koker van Proces Verbaal. Zij bevrijden de poëzie, zoals ze zelf zeggen, uit de ivoren torens van de literaire wereld. En zo ook in de nieuwste bundel van Maurits Verhoef, één van de oprichters van Proces Verbaal. Geen literaire poëzie maar poëzie die toegankelijk en speels is.
Het verhaal
In Thuiskomen is iets achterlaten zijn 49 gedichten gebundeld. Geen diepzwart gedrukte letters op het gelige papier, de inkt raakt het papier losjes. Maar authentiek en allesbehalve pretentieus.
Wat bijblijft na het lezen van Thuiskomen is iets achterlaten, is het beeld van een zoekende dertiger die zich wil verhouden tot de liefde en de wereld waar hij onderdeel van is. De poëzie waarin hij dit giet is even onderzoekend en dwars als zijn houding tegenover het leven zelf.
Hoewel de bundel niet eenduidig is in vorm of stijl, het legt meer nadruk op inhoud dan op rijm of metrum, en hoewel het qua metaforen hier en daar wat clichématig is, is het een levendige bundel. Waaruit urgentie spreekt om een persoonlijk verhaal te vertellen. Daarmee is het ook een bundel die herkenbaar is. Maurits Verhoef weet in zijn werk een mooie afwisseling te maken tussen plastische en poëtische teksten. Soms expliciet, soms kwetsbaar.
Terug naar de basis
Bij de gedichtenbundel Thuiskomen is iets achterlaten ontvang ik een code voor het bekijken van de online film Terug naar de basis. En enkele proces verbaal-revolutie-rozenbiljetten als vervanging voor valuta. Het werk gaat over revolutie. In de film over revolutie in onze samenleving, in de bundel over revolutie op individueel niveau. Tegen de onvrede. Waarbij in de film is gekozen voor een mengvorm van theater, poëzie en schilderkunst.
De concepten van Proces Verbaal maken me blij. Het hoeft allemaal niet gelikt te zijn om te raken. Juist de ruwe randjes en de imperfectie maken de concepten en deze dichtbundel sprankelend. De energie en het maakplezier spat er af bij deze jonge makers.
Getagd onder
