In 2022 kwam dichteres Marjolein Pieks met een nieuwe bundel: Corvid Corone. Ze raakte een geliefde kwijt, wat een verandering in haar persoonlijke leven teweeg bracht, midden in een tijd waarin de wereld op zijn kop stond door de komst van corona. Er kwam van alles bij haar naar boven. Nu zit ze weer in rustiger vaarwater en heeft nieuwe plannen.
Marjolein woonde lange tijd niet in Nijmegen, maar in Mook om precies te zijn. Ze werd dorpsdichter van de gemeente Heumen in de periode van 2017 tot 2020. De gedichten die ze in die tijd schreef, zijn gebundeld in: Het mooiste van een dorp is de leegte eromheen, een bundel die in 2019 verscheen.
Gemeenteraadslid PvdA
Na haar dorpsdichterschap werd ze gevraagd om gemeenteraadslid voor de PvdA te worden in de gemeente Mook. Het was voor haar een nieuw werkterrein, een avontuur dat ze met enige onzekerheid tegemoet ging. Ze moest veel leren en heeft met verbazing en verwondering gekeken naar het reilen en zeilen binnen de ambtelijke wereld.
Het heeft haar gevormd, haar kijk op de wereld voor een stukje veranderd. Dagelijks werd ze in het werk als gemeenteraadslid geconfronteerd met de praktische uitvoerbaarheid van plannen. In die zin dat ze zich in die periode meer bewust werd van de uitvoerbaarheid van ideële plannen. Ze werd geconfronteerd met de vraag: 'Wat is haalbaar?' De activistische kant van haar kunstenaarschap veranderde door deze nieuwe ervaringen: ze ging haar wensen om de wereld te veranderen door een meer realistische bril zien. 
Verhuizing naar Nijmegen
Na drie jaar gemeenteraadslid te zijn geweest heeft ze met een goed gevoel afscheid genomen. Haar kunstenaarshart bleek toch harder te kloppen. Na jaren weg te zijn geweest, kreeg ze de behoefte om terug te keren naar Nijmegen. Terug naar de stad waar ze al vele jaren in het culturele leven actief bezig was als initiator en organisator. Sinds 2025 woont ze er weer. Hier ligt een rijke geschiedenis van herinneringen aan verschillende culturele initiatieven waar ze deel van uitmaakte of die ze ooit begonnen is, zoals het spelen van de rol van Mariken van Nieumeghen (2009-2018) en het organiseren en presenteren van Open Podium De Blauwe Salon (2008-2025). Vorig jaar is ze met dat laatste opgehouden en heeft ze het stokje overgedragen aan dichter en spoken word-artiest Tom van Leur. De salon wordt sinds die tijd georganiseerd door het Vredescafé Nijmegen i.s.m. Artiestenbureau Plus.
Dichtbundel Corvid Corone
Inmiddels heeft ze vier bundels geschreven. 'Zit er een thematische lijn in wat je schrijft?', vraag ik haar. Ze kijkt verrast als ik haar deze vraag stel. Dat kan ze niet zeggen. Ze schrijft vooral over wat er in haar opkomt en over wat ze meemaakt in haar persoonlijke leven. Er zijn wel thema's/bronnen te noemen waar ze veel inspiratie uithaalt, zoals: liefde, rouw en de natuur.
Met de uitgave van de bundel Corvid Corone (uitgeverij Gopher) in 2022 begaf ze zich op een wat lastiger pad. Ze had liefdesverdriet in een tijd waarin de wereld op zijn kop stond door corona. Schrijven leek de enige weg om het te verwerken. De bundel werd in bepaalde kringen kritisch ontvangen. Volgens een literair recensent waren de gedichten te veel als een therapeutisch verwerkingsproces geschreven en kon hij zich in de woordexpressie van bepaalde gedichten niet vinden. Citerend: "De gedichten zijn kreten, woedeuitbarstingen, constateringen, die soms heel ver gaan."
Ik ben het niet met deze recensent eens. Ik vind de emotionaliteit die in de verschillende gedichten doorklinkt niet te ver gaan. Ik vind ze passen bij de diepte, zoals zij het verlies van haar geliefde heeft ervaren. In de gevoelens van wanhoop, leegte, maar ook de herinnering aan mooie momenten, kun je de intensiteit van de beleving van de liefde lezen. En dat is soms tegen het randje van waanzin, maar dat mag. Het levert mooie regels op, zoals: “Je had het over een oorlog en dat je mij had gevonden tussen de scherven.”
Marjolein haalt haar schouders op als ik haar confronteer met de kritiek van recensenten. Ach, het zijn maar meningen. Het is inderdaad een heftige bundel, maar ze had het nodig om het van zich af te schrijven in die tijd. Inmiddels is ze in een rustiger vaarwater terechtgekomen en heeft ze haar ervaringen een plek gegeven.
Discussie
De kritiek van de recensent is een veelvoorkomend discussiepunt in de dichtkunst: wanneer kun je een tekst poëzie noemen en wanneer niet? Voor mij is het effect van een gedicht belangrijk: voelt de lezer zich getroost door de woorden van een schrijver, wat doen ze met de lezer zelf? Een gedicht dat in een technisch vaste, literair hoogwaardige vorm geschreven is, kan een minder emotioneel effect op een lezer hebben dan een rauw gedicht in pure vorm geschreven. En in die categorie passen de gedichten in de bundel Corvid Corone.
Over haar dichterschap
Haar dichterschap is verweven met haar persoonlijk leven. Ze geeft toe dat ze perfectionistisch is. Om daar los van te komen en het plezier in het dichten zelf te behouden, schrijft ze al heel lang “gelegenheids- of improvisatiepoëzie”, zoals ze het zelf noemt. Op filmpjes die op haar site te zien zijn, kun je zien wat ze daarmee bedoelt. Het is in zijn puurste vorm pure lol hebben in het improviseren met woorden en klanken. Op het podium combineert ze deze vorm van poëzie voordragen met zang en muziek.
Een poëet zijn maakt je wel ergens een ander mens. Haar innerlijke dichterschap vormt ook de blik op de wereld en de omgeving om haar heen. Het is niet altijd gemakkelijk om ermee om te gaan, maar het heeft mooie, prachtige kanten, die heel heftig en intens kunnen zijn. Door haar beweeglijkheid en gevoeligheid voor de getijden van het leven maakt ze zich soms zorgen over de vermeende “maakbaarheid van het leven” in deze tijden waarin er veel gesproken wordt over AI.
De toekomst
In de toekomst wil ze haar kunstenaarschap verder ontwikkelen. Daarnaast is ze bezig met het opzetten van een bedrijf in literatuur, design en games samen met haar huidige vriend. Ze schrijven ook samen en dat gaat goed. Inspiratie zoeken en vinden, dat is een weg in het leven waarbij openheid en interesse buiten je eigen comfortzone belangrijk zijn.
Ik noem een metafoor die ze, mijns inziens, regelmatig gebruikt in haar gedichten. Het woord 'Glas'. Het staat voor het stukgaan, in diggelen vallen, zoals het leven soms doet, maar het woord is ook een metafoor voor proosten op het leven, met een vol glas het leven vieren. Het glas in een venster geeft ook afstand, tussen de ander en jezelf. Zo kan het dichterschap voelen. De buitenwereld als een beeld waar je naar kijkt door het glas, waardoor je altijd afstand kan blijven bewaren en het raam dicht kan doen als dingen te heftig bij je binnenkomen.
'Wanneer we luisteren naar ons hart,
Horen we het grove geweld van vrede.'
Uit het gedicht 'Wanneer we' van Marjolein Pieks
Wil je meer weten over het werk van Marjolein Pieks? Kijk dan op haar site
Ook is zij actief op de site Helpalot.nl, een creatief platform omtrent literatuur en design.
