Twee seriemoordenaars vermoorden de ouders van jonge kinderen om deze, met de lijken nog in huis, dagenlang te martelen. Ghostland is bepaald geen aangename filmervaring geworden, en dat werkt alleen maar in zijn voordeel. Vanaf nu te zien in CineMec Nijmegen.
Een alleenstaande moeder en haar twee dochters erven het met doodenge prullaria volgepropte huis van hun pas overleden tante. Onderweg valt het oog van een van de meiden, aspirant horrorschrijfster Elizabeth, op een krantenartikel dat een horrorverhaal op zich is. Twee seriemoordenaars doden de ouders van jonge kinderen om deze, met de lijken nog in huis, dagenlang te martelen. Wat er vervolgens gebeurt, laat zich raden.
Wonder boven wonder weet het gezin de aanval op hun leven van zich af te slaan. Maar de wonden die geslagen zijn, zitten diep. Zestien jaar later beleeft zus Vera die noodlottige avond nog steeds elke dag opnieuw. Kan Elizabeth, inmiddels een succesvol schrijfster, haar zus uit deze nachtmerrie verlossen? Hebben hun monsterlijke aanvallers het huis ooit echt verlaten?
(On)aangename verrassingen
Het lijkt er niet op, want de traumaverwerking van de zussen gaat met een boel onverklaarbaarheden - en de gebruikelijke schrikeffecten - gepaard. Deze platgereden paden wekken aanvankelijk de indruk dat Ghostland de zoveelste horrorfilm gaat zijn. Maar regisseur Pascal Laugier heeft toch nog enkele (on)aangename verrassingen in petto. De manier waarop hij, spelend met perspectief, de innerlijke strijdt van zijn hoofdpersoon verbeeldt zou verfrissend genoemd kunnen worden, als het de kijker niet zo'n ontzettend naar gevoel gaf.
Het grootste deel van de lof gaat echter naar de hoofdrolspeelsters. Hun niet aflatend gekrijs brengt de wanhopigheid van hun situatie indringend over. Zowel de jonge als de oude actrices - Emilia Jones en Taylor Hickson, Anastasia Phillips en Crystal Reed respectievelijk - zijn, met hulp van een geweldige make-upafdeling, een verschrikking om te zien, in positieve zin.
Extreem geweld
Met al het extreme geweld dat erbij komt kijken, is Ghostland bepaald geen leuke filmervaring geworden. Maar intens is het wel, en iedereen die zich door een wat matige eerste helft heen weet te werken, krijgt daar een nog veel naardere tweede helft voor terug. Wat de vraag opwerpt: is het een vloek of een zegen dat deze film maar negentig minuten duurt? Ik ben er nog steeds niet over uit.
Getagd onder
