Trash is een film die een half jaar te laat uitkomt. Het protest tegen de Braziliaanse overheid is gesust met een niet onverdienstelijke prestatie van het nationale elftal op het WK. En zelfs als de film op tijd was uitgekomen, valt het te betwijfelen of de kritische noot wel scherp genoeg is. De heftig bedoelde scènes werken lang niet zo goed als de spanning die wordt opgebouwd, en het sentimentele randje dat er nog aan kleeft.
Deze kritiek in acht genomen blijft er verder best een prima avonturenfilm over. Trash is een blik op een soort hedendaagse ‘Baker Street Irregulars’, het netwerk van straatschoffies dat in de boeken van Sherlock Holmes belangrijke informatie lospeutert. Dit keer zijn het echter de zwerfjongeren zelf die een vraagstuk moeten oplossen. En de straatjongens van nu vind je niet in Londen, maar in de Braziliaanse favela’s.
Een zo’n 14-jarig mannetje vindt een portemonnee, wanneer hij bezig is met zijn dagelijkse taak van vuilnis rapen. Behalve geld bevat de portemonnee een mysterie. Een sleutel, een foto, een bidprentje en nog wat andere losse voorwerpen. En dan verschijnt ook nog plots de corrupte politiemacht op de vuilnisbelt. Hier is iets niet in de haak. Samen met twee vrienden gaat de jonge Raphael dit oplossen. Maar vooral met gevaar voor eigen leven, uiteraard.
Kinderen
Aan het roer staat Stephen Daldry (Billy Eliot), die vaker succesvol kinderen regisseert. Daarnaast is er nog een aantal interessante acteurs aangetrokken; Martin Sheen als priester die uit frustratie iets te veel drinkt, Rooney Mara (The Girl With the Dragon Tattoo) als behulpzame lerares Engels en in het bijzonder de Braziliaan Wagner Moura (Tropa de Elita 1 en 2) als de originele eigenaar van de portemonnee.
Toch zou de film niet overeind kunnen blijven als de drie kinderen zelf niets te berde brachten. Er is een uitstekende mix gevonden. Een pientere hoofdpersoon met de sluikse, kritische blik. De onbezonnen vriend die eerst doet, daarna pas nadenkt en een komische noot toevoegt. En dan de nog net iets vreemdere snuiter, een buitenstaander die nog een paar ingangetjes weet. In één blik herken je de drie types.
Realisme
Uiteindelijk ziet het drietal er wel vooral uit als vies geschminkte kinderen. Bovendien oogt alles in de camerabeelden lekker fel gekleurd, zodat we als westerse kijker zeker weten dat dit Brazilië is. Dat mag. Dit is een film die je moet zien als je zin hebt in vrolijke actie, niet als je wilt zien dat er iets verrot is in de Braziliaanse staat.
Want als avontuur is dit een geslaagd werk. Het pakt je aandacht en je sympathie, duwt je langs de opgelegde obstakels en zet je op het puntje van je stoel. Bovendien is het einde zoet genoeg om je met een dikke grijns naar huis te sturen.
***
