Mr. May (Eddie Marsan, Happy-Go-Lucky) bezoekt veel begrafenissen. Meestal is hij de enige aanwezige, altijd luistert hij naar een grafrede die hij zelf heeft geschreven. Mr. May heeft namelijk de ongewone job om mensen die alleen sterven van een passende uitvaart te voorzien. Hij zoekt informatie over de overledenen, en meestal tevergeefs naar nabestaanden, om ze uiteindelijk persoonlijk uit te zwaaien.
Scherts
Aan het begin van de film zien we hoe hij het beste probeert te maken van de begrafenis van een oude vrouw die zo eenzaam was dat ze in haar laatste jaren kerstkaarten schreef aan haar kat. En de kat liet terugschrijven. De begrafenis is een holle schertsvertoning, maar Mr. May heeft in elk geval zijn best gedaan om er het meeste uit te halen.
Kort daarna krijgt hij te horen dat zijn baan wordt wegbezuinigd. Hij is dan misschien nauwkeurig, hij doet er ook lang over. En al die begrafenissen kosten veel meer dan de standaard crematie. Alleen zijn laatste dossier, William ‘Billy’ Stoke, mag hij nog afronden.
Voldoening
Eddie Marsan zien we hier op zijn subtiele best. Hij ademt de rol van eenzame figuur, die een merkwaardige taak heel erg serieus neemt, veel leven in. De korte blikken, het zwakke glimlachje. Mr. May wordt in Marsans handen geboetseerd tot een man die veel voldoening haalt uit het goed volbrengen van zijn levenswerk, maar weinig levensvreugde ervaart.
De regisseur van deze intieme film is Uberto Pasolini, die hiervoor alleen de Sri Lankaanse handbalfilm Machan maakte en als producent gold voor onder meer The Full Monty. Beeldend maakt hij erg mooie keuzes. Mr. May loopt bijna voortdurend rond in een donkere lange jas, boven een weinig opmerkelijk pak met stropdas. Zijn wereld is vrij kleurloos. Vaak valt hij uit de toon, hij past niet goed in de wereld van normale mensen.
Half
De aandacht voor Mr. May overschaduwt echter de laatste zaak die hij voor zijn kiezen krijgt. De wijlen Stoke heeft geen gewoon leven geleid en was vaak een lompe, zelfs gewelddadige dronkaard. Hij heeft twee dochters bij verschillende vrouwen. Geen vastigheid, maar ook geen specifieke bijzonderheid. Er blijkt niet heel goed uit zijn levensloop, die langzaam in elkaar gepuzzeld wordt , waarom die zo veel speciale aandacht krijgt. Behalve de overduidelijke reden dat het Mr. May’s laatste zaak is. Het resultaat is dat we eigenlijk maar naar een halve goede film zitten te kijken, en verder naar een halve verdienstelijke.
Still Life heeft uiteindelijk wat mooie wrange kantjes die worden uitgespeeld tegen de ontroerende momenten, zeker tegen het einde van de film. En die wrange scènes zijn eigenlijk de meest memorabele. Die hadden er best meer in gemogen. En net die verhaallijn rondom de overledene biedt daar een hoop gemiste kansen toe. Maar dit is absoluut geen slechte film. Marsan biedt bijna altijd veel kijkplezier, en dit is zonder twijfel zíjn film.
***
