Eerlijk gezegd verwachtte ik dat Batman v Superman: Dawn of Justice een enorm campgehalte zou hebben. Veel vette knipogen links en rechts. Een fikse misvatting, blijkt al snel. De strijd tussen de Dark Knight en de Man of Steel is bloedserieus. Als het taalkundig ergens op sloeg zou ik zeggen: té bloedserieus.
Batman versus Superman, je moet er maar opkomen. Nou ja, makkelijk zat eigenlijk. In de stripboekjes schijnen de superhelden uit de stal van DC Comics al eerder samen te zijn gesignaleerd. Bovendien heeft concurrent Marvel zijn helden al lang samen laten optrekken, in The Avengers. En die zijn het ook niet altijd met elkaar eens. Hoe dat uit de hand kan lopen kunnen we vanaf 28 april zien, wanneer Captain America: Civil War in de bioscopen landt.
Kortom, Batman versus Superman, hoe kun je er níet opkomen? Daar kan ik ook wel een antwoord op verzinnen. Het zijn allebei superhelden die de mensheid bijstaan tegen allerhande vormen van gevaar en dreiging. Zonder diep na te denken zou je dus kunnen beweren dat ze een gemeenschappelijk doel hebben. Daarnaast is – op papier tenminste - Batman met zijn supersonische gadgets natuurlijk geen partij voor de buitenaardse krachten van Superman, zodat de match in nog geen second gefikst zal zijn. Ten slotte wonen en werken de twee in verschillende steden: Bruce Wayne is een invloedrijke zakenman in Gotham City, terwijl Clark Kent als Daily Planet-verslaggever werkt in Metropolis.
Boze Batman
Maar overal valt natuurlijk wel een mouwtje aan te passen. Zo blijkt nu dat Gotham City en Metropolis zo’n beetje tegen elkaar vastliggen en heeft Batman zijn hand weten te leggen op een kratje kryptoniet, waarmee hij Superman dusdanig verzwakt dat hij zelfs de overhand in het gevecht krijgt. Oké, nu het grootste probleem: waarom hebben ze zo’n pesthekel aan elkaar? Dat zal ik je uitleggen: tijdens het slotgevecht van Man of Steel, ook van regisseur Zack Snyder, maakt Superman een gigantische puinhoop van de stad - wélke stad precies blijft onduidelijk - waarbij een wolkenkrabber van Wayne Industries met personeel en al met de grond gelijk gemaakt wordt. Bruce is dus boos en zint op wraak. Daar komt bij dat hij vindt dat de man van staal te machtig, te goddelijk is en daarmee een potentieel gevaar voor de mensheid. ‘Stel dat hij zich tegen ons keert’, is daarbij zijn populistische argument. De aversie is gelukkig geheel wederzijds, want Clark Kent op zijn beurt ziet Batman als een haatdragende crimineel, een ‘one man raid of terror’.
Maar zo erg wordt het allemaal niet hoor. Terwijl ze elkaar bont en blauw slaan, komen ze tot de ontdekking dat ze allebei een moeder hebben (of hadden) en dat die allebei Martha heten, dat Lex Luthor als een gehaaide stokebrand de helden tegen elkaar heeft opgezet en dat de wereld bedreigd wordt door een veel groter gevaar: een of ander door Luthor met kryptoniet gefabriceerde reuzentrol. Dus slaan ze de handen ineen, waarbij de hulp van Wonder Woman ook welkom is. Eind goed al goed, zou je zeggen. Vooruit, bijna…
Batman schiet!
Aanvankelijk dacht ik dat Batman v Superman een campy vertoning zou worden. Met lekker veel humor, oneliners en knipoogjes. Daar waren verschillende aanleidingen voor; de casting van Ben Affleck als Batman was daar één van. Immers, na zijn mislukte optreden in en als Marvel’s Daredevil zou hij natuurlijk nooit meer serieus een superheld kunnen spelen. Welnu, dat kan dus wel. Sterker: serieuzer dan déze Batman heb ik ze nooit eerder hoeven verstouwen. Christian Bale’s Caped Crusader uit Christopher Nolans trilogie is er één brok frivoliteit bij. Een geobsedeerde bullebak, dat is-ie hier. Zo erg zelfs dat hij ineens met vuurwapens om zich heen knalt. Een schietende Batman… pure heiligschennis lijkt me.
Gelukkig is de net als in Man of Steel door Henry Cavill gespeelde Superman gewoon zijn oude zelf. Een tot over zijn oren verliefd zacht ei in een mal pakje, dat toevallig onoverwinnelijk is. Een beetje saai, dat wel.
Al met al stelt Batman v Superman maar bar weinig voor. De actie is spectaculair, maar inwisselbaar, de sfeer is bloedserieus, maar mist de grimmigheid van The Dark Knight, de muziek van Hans Zimmer en Junkie XL is net zo bombastisch als Snyders regie en met 2,5 uur duurt de film veel te lang.
Voldoendes
Er worden ook wel voldoendes gescoord. Op momenten is de film uiterst vermakelijk. En een serieuze dommekracht spelen, laat dat maar aan Ben Affleck over. Hij doet het prima - dat meen ik. Hetzelfde geldt voor Cavills prestatie: niet al te snugger, wel krachtig en soft tegelijk. En dan hebben we nog Amy Adams als Lois Lane – haar functie in de film is me even ontschoten - en de prachtige Gal Gadot als Wonder Woman, die in 2017 haar gelijknamige film krijgt. En tsja, Jesse Eisenberg: aan de ene kant is zijn Lex Luthor een overtuigende hysterische gek, anderzijds zien we vooral een zich aanstellende Jesse Eisenberg. Daar ben ik nog niet helemaal over uit.
Waarover wel? Een schietende Batman? Dat ziet er toch niet uit?
