De op-een-na-stoerste jongen van de buurt heeft opstartproblemen met zijn quad. In plaats van gladjes wegrijden, checkt hij het contact, drukt op wat knopjes. Het duurt even, maar uiteindelijk weet hij weg te rijden en draait hij zijn testeronuitstoot weer een tandje omhoog. Ayoub (Ayoub Elasri) en zijn vrienden – net door hem afgebekt – kijken toe. “Ik wil ook zo’n quad”, zegt een van hen.
Gevaarlijk
Welkom in Amsterdam-Noord. De dagen bestaan voor Ayoub uit een beetje op het plein hangen, zonnebloempitten vreten en vuilnisbakken opblazen met vuurwerk. Dan loopt de mooie Laura (Sigrid ten Napel, Zomer) zijn leven binnen. Zij lijkt meer onder de indruk van de oudere jongens met de quads, dan van zijn onhandige versierpogingen. Er zit maar een ding op: nog gevaarlijker worden dan die gasten. Hij gaat optrekken met gangster Kalpa (Freddie Tratlehner).
Prins is het speelfilmdebuut van regisseur Sam de Jong, die voorheen korte films, reclames en videoclips – zoals de beruchte Drank & Drugs van Lil’ Kleine en Ronnie Flex – heeft gemaakt. Meteen doet hij goede zaken. Prins was de openingsfilm van het jeugdprogramma bij de Berlinale en kreeg daar een speciale vermelding. Zeer terecht.
Tegenstellingen
De Jong heeft het verhaal voor zijn eerste film relatief klein gehouden, met personages en een omgeving die hij kent. Op papier. In de film wordt duidelijk dat we kijken naar Ayoubs complete wereld. We zien hoe weinig die wereld echt voorstelt, de relativerende droogkomische realiteit – maar we krijgen vooral ook zijn belevingswereld voorgeschoteld. De muziek en de montage geven een inkijkje, het taalgebruik maakt het af. De gestileerde wereld voelt oprecht.
De film maakt de indruk dat ‘ie met enorm gemak is gemaakt. De voornaamste drijfveer voor elke keuze lijkt te zijn dat het De Jong gewoon grappig leek. Grappig om karakters zo neer te zetten, grappig om het verhaal zo’n wending te laten nemen. Het uiteindelijke plaatje klopt perfect. Sterker nog: er is geen enkele reden om te denken dat elk shot niet tot in detail moet zijn uitgedacht.
Jong
De humor is superdroog en vooral visueel sterk aangezet. We zien ook geweld, niet verheerlijkt maar rauw. Dat komt keihard binnen. En ook op andere fronten is duidelijk dat de regisseur sterk is met beelden. Het kroontje, de magenta Lamborghini van Kalpa, de blauwe sportschoenen die Ayoubs eerste teken van bikkeligheid zijn. Deze symboliek is ijzersterk door zijn eenvoud.
Waarschijnlijk is Prins interessanter voor jongere kijkers, die zich gemakkelijker in de karakters kunnen verplaatsen. Dat is jammer, want je zou maar eens vanwege je leeftijd missen hoeveel talent deze film laat zien. Het geeft ook de vervelende voorbode dat over een latere film wordt gezegd: “De Jong wordt (eindelijk) volwassen.” Bibber. Hij is nu al ontzettend goed, dat is wat telt.
Prins is de film waar fans van het eerste uur straks naar gaan terugwijzen: “Toen zagen we al dat hij er wat van kan.” De meesten hebben echter geen recensie die ze kunnen opvoeren als bewijs.
*****
