Het vervolg op Broos (1997) is zeventien jaar na de oorspronkelijke film gemaakt. Toen ging het over vijf zussen die in een vakantiehuisje iets proberen te plannen voor het 40-jarig huwelijk van hun ouders. De cast van vijf actrices won gezamenlijk een Gouden Kalf. In de opvolger staat vooral zus Muis centraal. Ze lijdt aan terminale kanker, net zoals de actrice Leonoor Pauw die haar speelt. Op basis van dit gegeven ontstaat een spel van improvisatie, met herkenbare scènes tussen zussen.
Deze werkelijkheid blijft in de film net zo lang tegen de glazen stolp van de vertelling tikken, totdat het glas breekt en in elkaar dondert. De personages veranderen in de actrices die ze spelen en de al erg persoonlijke fictie maakt plaats voor documentaire. Dat gebeurt. Niet opzettelijk, maar het gebeurt. We zien ineens niet meer Muis, maar Leonoor en haar man (acteur George van Houts) en kinderen.
De fictie
Het acteren van de vier zussen in deze film – naast Pauw keren ook Marnie Blok, Adelheid Roosen en Lieneke le Roux terug – is erg sterk. De vier zijn piekfijn op elkaar ingespeeld en dat er een zwaar thema met wortels in de echte wereld centraal staat lijkt de onderlinge omgang alleen maar te voeden. Net als in Broos volgen we alleen de zussen, een ingang om het omgaan met een slopende terminale ziekte te thematiseren.
De dynamiek geeft ook ruimte voor luchtigheid. Met zijn vieren in één ruimte is het kwartet op zijn sterkst als zussen. Zelfs al voelt een improvisatie iets te kolderiek - zus Lian plant bijvoorbeeld een ballonvaart voor Muis - toch biedt dat ruimte voor ijzersterke karakterverdieping. Het smakelijkst is dat op zulke momenten ook de onderlinge zussenrelaties buiten het karakter van Muis om focus krijgen.
De echte wereld
Hoe realistisch de gespeelde scènes ook aanvoelen, het moment waarop de doorsijpelende realiteit te veel wordt schopt de hele opzet omver. We zien de actrices direct in de camera praten. “Dit project is in toenemende mate een kwelling”, klinkt het onder andere. En de beelden van de zieke Leonoor Pauw laten steeds meer haar echte ziekte zien.
Slapen is moeilijk, want elke nacht is een confrontatie met die eeuwige slaap die eraan zit te komen. We zien een montage van de actrice, teruggetrokken van de buitenwereld in bed, die steeds een dienblad van een bekend Mexicaans biermerk krijgt aangereikt door haar verzorgende man. De dochters van Pauw komen even aan het woord. Maar vooral zien we het laatste halfuur van de film een portret van de sterke actrice zelf.
Het eerbetoon
Uiteindelijk is Brozer een eerbetoon aan Leonoor Pauw, ook al was de film niet mogelijk zonder haar medewerking. Soms kun je iets het beste te laten zien door het tegenovergestelde aan te halen. De sterfelijkheid van Muis/Leonoor zet vooral haar levendigheid sterk aan. En zelfs op het einde, als haar lichaam zwaar is afgetakeld, brandt het vuur in haar ogen. Krachtig.
****
