Nijmegen staat bekend als één van de groenste steden van Nederland en dat is te merken. Op het Nimma aan Zee festival, georganiseerd door en bij LUX, zie je wat er allemaal in de loop der jaren is gebeurd door klimaatverandering. Onder andere kijk je groen in het Pop-up bos, met positieve voorspellingen in het jaar 2073 als we beter voor onze aarde gaan zorgen. Het festival, van vrijdag 9 tot en met 11 juni, is voor iedereen toegankelijk. Op één van de heetste dagen, de zaterdag, is het goed te vertoeven in de zalen van LUX.
Het hooikoortsseizoen is in volle gang, de bomen, bloemen en het gras laten hun pollen vrolijk in de lucht rondvliegen. In het kader van een groene wereld, is dat een goed teken. Helaas voor de mensen die last hebben van hooikoorts, waaronder ik, is de buitenlucht trotseren een dappere daad met rode ogen, een loopneus en wat niezen als gevolg. Gelukkig heeft LUX haar deuren geopend voor het Nimma aan Zee festival. Het festival dat laat zien hoeveel mensen in Nijmegen, maar ook over de wereld, belang hebben bij een groene en gezonde wereld. Het programma van het weekend was goed gevuld, van lezingen tot aan interactieve VR. Allemaal zodat jong en oud bewust worden van de klimaatverandering.
Nimma aan Zee © Peter van Esch
Film VR
Er werden drie verschillende films via VR tentoongesteld in LUX 3 op zaterdag. In de eerste film waande je in de zee wereld en zag je dieren als de schildpad, de dolfijnen, pelikanen enz. Al deze dieren in hun natuurlijke habitat en genoten van een schone en mooie zee, zoals het moet zijn. Met je VR bril kon je rond om je heen kijken, waar visjes van achter en onder je vandaan kwamen. De volgende film ging over Lake Chad in Afrika, een belangrijk meer voor de populatie daar, die sinds 1960 tot 10% van zijn originele staat is gekrompen. Om je heen zag je dor land en de bevolking die daar woont, die het moeten doen met minder water voor hun gewassen en ook minder vis, waardoor ze minder voedsel hebben om te overleven. De laatste film ging over een uitgestorven vogel, de Hawaii-o'O, die voor het laatst in 1985 is gezien. In de korte animatiefilm zag je een representatie van een onderzoeker die op Hawaï was in 1975 en specifiek deze vogel wilde zien. Dat heeft hij voor elkaar gekregen en zelfs een audio opname kunnen maken van het gezang van deze bijzondere vogel. Echter was het de laatste Hawaii-o'O, die zich uiteindelijk niet meer kon voorplanten en derhalve is uitgestorven.
Nimma aan Zee © Peter van Esch
Pop-up bos
Het Pop-up bos op het Mariënburgplein liet zien wat er zou gebeuren in de omgeving en met de mens als we beter voor onze aarde zouden zorgen in het jaar 2073. De campus zou in dit toekomstbeeld helemaal groen zijn en doen aan biodiversiteit, ook zou de campus geïntegreerd zijn in de rest van de stad, niet alleen een plek waar wetenschap en onderwijs “gebeurt”, maar ook een ontmoetingsplaats overdag, in de avond en in het weekend. In 2073 zijn onderzoek en onderwijs missie- en probleemgestuurd en als persoon zijn we meer verbonden met ons lichaam, met elkaar, met de maatschappij en onze omgeving. Al deze voorspellingen werden tentoongesteld met afbeeldingen die met AI zijn gemaakt. Het was bijzonder om te zien hoe mooi de groene visie samen kwam in het Pop-up bos.
Naast het Pop-up bos was ook de anti-rommelmarkt te vinden, met producten die van gerecycled materiaal gemaakt waren, maar ook een vintage kraampje, waar zelfs een mooi item is gescoord (!) en een kraampje van een lokale moestuin in Nijmegen, waar een vers en sappig aardbeitje is meegepikt.
Scenariosessie: Een nieuwe democratie vraagt om samen spelen
Als kick-off van de scenariosessies gingen er in LUX 6 vijf verschillende mensen, een oud-burgemeester (Bert Blase), theatermaker (Ilse Schaminée), beeldend kunstenaar (Yasser Ballemans), wetenschapper (Peter Scholten) en moderator (Iris Romeijnders), met elkaar in gesprek over de toekomst van de democratie, maar ook in gesprek met het publiek over dit onderwerp. Het was een bijzonder speelstuk, wat eigenlijk ook de bedoeling was. Er werd bijvoorbeeld gesproken over vergaderingen, die beschouwd kunnen worden als theaterstuk, door de rolverdeling, de agenda die het script is en de setting.
Ieder van deze vijf mensen werden door de regisseur van de scenariosessie, Janne de Bruin, in een vak geplaatst die met tape op de grond waren gemaakt. Een bijzonder schouwspel, wat speelsheid opriep. Bijvoorbeeld Bert Blase zat in het “lullige” hokje, terwijl moderator Iris een ruime hoeveelheid ruimte had in haar vak. Er werd gevraagd wat het met hun deed en of het invloed had op hun denken, hun rol en verhouding tot elkaar. Naarmate de gesprekken vorderden over politiek, cultuur, de verhouding van mensen tot elkaar en wat sommige situaties kunnen doen binnen een groep, liep regisseur Janne in stilte het podium op met een lege stoel die ze plaatste in een leeg vak. Bij de sprekers die nog in gesprek waren, zag je scheve blikken en een een afwachtende houding, in het publiek, zag je alle blikken ook meteen gericht op die lege stoel. Heel lang werd er niet over gepraat, totdat het gesprek werd stilgelegd door Janne. “Wat doet dit met jullie, die lege stoel? En wie of wat denk je dat plaats gaat nemen in deze stoel?” Voorbeelden van antwoorden waren: een vertegenwoordiger van de huidige maatschappij, iemand uit het publiek, iemand die wat toe heeft te voegen aan dit gesprek. Janne geeft uiteindelijk het antwoord: “De toekomst, alles wat in de toekomst leeft, heeft plaatsgenomen in deze stoel.” Een paar van de sprekers slikken, voelen meteen verantwoordelijkheid. Ze willen een betere toekomst, en dat er dingen veranderen in positieve zin.
Het einde van deze scenariosessie was wat rommelig, het publiek wilde duidelijk ook hun mening geven. De regie van de regisseur en de moderator was ver te zoeken, doordat sprekers en publiek door elkaar aan het praten waren. Het publiek nam ook letterlijk plaats op het podium. Aan de ene kant goed, iedereen heeft een mening en heeft het recht om dit te laten horen. Aan de andere kant, werd het uiteindelijk een te felle discussie, waarbij iedereen een beetje door elkaar begon te praten. Eén ding is zeker: het verassende effect van geen script en kijken wat de gesprekken en onderwerpen doen met de rolverdeling, is gelukt.
Nimma aan Zee © Peter van Esch
Nimma aan Zee © Peter van Esch
Getagd onder
