Is het machtsmisbruik, is het liefde? Hoe zwart-wit is de relatie tussen Ray en Una, wanneer Ray op zijn veertigste de 12-jarige Una ontmaagdt en achterlaat in een hotelkamer. In Blackbird van Theatergroep Greppel zien we de confrontatie tussen beide, zeventien jaar na deze gebeurtenis.
Una zoekt Ray op in het magazijn waar hij werkt. Tussen de stalen stellages en voorraadbakken vraagt ze Ray om verantwoording. Ze is beschadigd. Ze is boos. Maar Ray was ook haar eerste grote liefde. En dat voel je.
Una en Ray en de dj
Nina Goedegebure, die de rol van Una speelt, doet dit mooi ingeleefd. De pijn die ze beschrijft lacht ze weg om hem vervolgens keihard voelbaar uit te spelen. Ze is cynisch en kwetsbaar tegelijk.
Ray, gespeeld door Rik Luijmes, is constant op zijn hoede. Niet goed wetend wat hij van Una kan verwachten. Hij probeert krachtig te zijn in zijn boosheid op Una die hem op zijn werk overvalt. Maar eigenlijk is hij bang.
Una en Ray worden ondersteund door een dj, een rol van Joris Erwich. De dj introduceert als een verteller de personages. Hij becommentarieert de dialoog tussen Una en Ray en faciliteert een zekere spanningsopbouw in de scènes. De wisselwerking tussen de dj en de spelers werkt heel sterk, wanneer de muziek het na een heftige scene tussen Una en Ray overneemt en het verhaal verder lijkt te vertellen.
Schuldvraag
De kern van het stuk is de herinnering aan de ontmaagding in die hotelkamer en aan wat er daarna gebeurde. Eerst door de ogen van Una, dan door de ogen van Ray. De mise-en-scène en het lichtontwerp zijn prachtig, bijna filmisch zelfs, terwijl Una ons meeneemt in haar herinnering en we Ray op de achtergrond zien toekijken. De scène is geloofwaardig en intens in zijn opbouw en uitwerking.
Het innerlijk conflict van beide personages is duidelijk. Ze hebben een kwetsbaarheid die ervoor zorgt dat je empathie voelt. Wat er is gebeurd is fout. En het heeft Una beschadigd. Maar in de gezamenlijke herinnering herkennen ze ook de liefde die ze destijds voelden, en – zo blijkt gedurende het stuk – nog steeds voor elkaar voelen. De schuldvraag schuift naar de achtergrond. Dit is knap gedaan, en verwarrend tegelijk.
Verbeelding
De prijswinnende tekst Blackbird is sterk en geeft veel mogelijkheden tot verbeelding. De situaties en locaties worden zo omschreven dat je er als publiek bij aanwezig bent geweest. Thema’s als machtsmisbruik, pedofilie, verlangen en liefde worden op een open manier bevraagd. Zonder moreel oordeel en zonder partij te kiezen.
In deze uitwerking van TG Greppel is het aan het publiek om een eigen oordeel te vellen. Om die reden zal Blackbird je niet snel loslaten.
Getagd onder
