Het jazzjaar van JIN (Jazz & Impro Nijmegen) begint met een concert dat meteen de lat hoog legt. Bij de aftrap van het jubileumjaar, waarin de organisatie haar 25-jarig bestaan viert, heet programmeur en gezicht van JIN, Harold van Grinsven, het publiek welkom, waarna het pianotrio van Tony Roe het podium betreedt: Jamie Peet op drums en Pat Cleaver op contrabas. Wat volgt is geen traditioneel optreden, maar een gelaagde audiovisuele ervaring waarin muziek, technologie en beeld naadloos in elkaar grijpen.
Rond de vleugel staat een kleine wereld van elektronica, terwijl drie camera’s het podium aftasten en livebeelden naar de schermen achter het trio sturen. Dan snijdt een bassolo door de ruimte, direct gevolgd door een videofragment waarin een golfer de perfecte swing uitlegt. Het trio haakt ogenblikkelijk in: het volgt de toonhoogte en het ritme van de gesproken woorden, die vervormd en herhaald terugkeren als muzikaal materiaal. Beeld en geluid grijpen in elkaar, en meteen voel je: dit is hun visitekaartje.
Met It’s About Time! onderzoekt het trio het concept tijd, de basis van alle muziek, en buigt het de perceptie daarvan op filmische wijze. Muzikale flashbacks en flashforwards worden in improvisaties verweven, waardoor alles voortdurend lijkt te verschuiven tussen verleden, heden en toekomst. Roe, componist van het materiaal en vorig jaar winnaar van de prestigieuze Boy Edgarprijs, beweegt zich ogenschijnlijk moeiteloos tussen piano, elektronica en regie en houdt zo het geheel strak in handen.
Het concert ontvouwt zich als een audiovisuele totaalervaring waarin beeld, geluid en digitale cultuur naadloos samensmelten. Invloeden uit klassiek, jazz en hiphop lopen door elkaar, terwijl nieuwsfragmenten, memes en spraaksamples onderdeel worden van het muzikale palet. In Gaza-speeches bijvoorbeeld verweven piano, bas en drums zich met live-elektronica, visuals en interactieve technologie. Af en toe klinkt het vertrouwde geluid van een traditioneel pianotrio, om vervolgens weer organisch op te lossen in de digitale laag die eromheen cirkelt.
Halverwege vraagt Roe het publiek een app te downloaden, waarna telefoons onderdeel worden van het ensemble. Het belgetinkel vult de zaal en beweegt ritmisch mee met de muziek: plots vormen publiek en musici één klanklichaam. Ook Note Counter is een vondst: elke aanslag op piano, bas en drums wordt geteld en visueel weergegeven op de schermen, waardoor zichtbaar wordt hoe dichtheid en energie zich muzikaal verdelen.
Als luisteraar word je meegezogen in een wereld waarin absurdisme, humor en politiek engagement elkaar afwisselen en aanvullen. De grens tussen kijken en deelnemen vervaagt; je voelt je opgenomen in de stroom van geluid en beeld, bijna in symbiose met wat er op het podium gebeurt.
De avond eindigt met de toegift Cuckoo, waarin een video van tientallen koekoeksklokken speels en trefzeker muzikaal wordt begeleid. Onder de indruk van de intensiteit en inventiviteit van het optreden verlaat het publiek de zaal, het jazzjaar van de JIN is spectaculair geopend.
