Zevenentwintig jaar na de gebeurtenissen in It (2017) is de moordlustige clown Pennywise terug in Derry. Het is aan de inmiddels volwassen Losers Club om het monster definitief te stoppen. Wie van de twee zal het laatst lachen? It: Chapter Two is vanaf nu te zien in Pathé Nijmegen.
Jéétje, wat is deze film lang. It, het eerste deel, was voor horrorbegrippen al niet mals met een speelduur van twee uur en een kwartier. Maar It, het tweede deel, doet daar met zijn twee uur en 49 minuten (!) nog een flinke schep bovenop. Het goede nieuws is: die lengte is tijdens het kijken van de film nauwelijks voelbaar. Sowieso is de film, net als het eerste deel overigens, eerder een avonturenfilm met horrorelementen dan een echte horrorfilm. Belangrijker dan de schrikeffecten is de vriendschap tussen de losers uit Derry, die gezamenlijk hun angsten moeten overwinnen, willen ze hun geboortestad levend verlaten.
Vriendschap
Net als in het eerste deel, komt deze vriendschap uitstekend uit de verf. En net als in het eerste deel, valt dat voornamelijk op het conto van de uitstekende cast te schrijven. Bill Hader als Richie Tozier steelt de show, maar ook Jessica Chastain (Beverly Marsh), James Ransome (Eddie Kaspbrak) en Isaiah Mustafa (Mike Hanlon) doen het meer dan uitstekend. Hun onderlinge chemie, inclusief de vele humoristische beledigingen over en weer, scheppen een camaraderie die je als kijker volledig aan hun kant krijgt.
Gelukkig maar, want ondanks de lange speelduur, wordt er eigenlijk te weinig tijd uitgetrokken om de volwassen losers goed te karakteriseren. Gedurende het rommelige begin krijgt elk personage welgeteld één scène die hun ontwikkeling in de afgelopen zevenentwintig jaar weer moet geven. Voor het overige dient de kijker te vertrouwen op (de herinnering aan) hun twaalfjarige evenknieën. Dat zorgt ervoor dat It: Chapter Two aanvoelt als een aanvulling op het uitstekend op zichzelf staande eerste deel, en niet zozeer als een film op zichzelf.
Ouderwets creepy
En de clown? Die is weer ouderwets creepy. Bill Skarsgård is een genot om naar te kijken. Hij is op zijn best als hij zich bezig mag houden met het bang maken van kleine kinderen, in flashbacks of onder honkbaltribunes (een voor het plot overbodige, maar daarom niet minder effectieve scène). Onder volwassenen moet Pennywise echter wat aan impact inboeten. Een moordlustige clown is immers doodeng als je jong bent, maar voelt minder op zijn plek tussen de abstractere angsten die volwassenen hebben. Het is ongetwijfeld om deze reden dat regisseur Andy Muschietti zich genoodzaakt voelde het monster gedurende de film letterlijk tot steeds grotere proporties op te blazen.
Wie van It heeft genoten, zal met dit tweede deel echter prima uit de voeten kunnen. De sterke kanten van het eerste deel – de vriendschap van de losers, Bill Skarsgårds Pennywise – worden moeiteloos meegenomen naar dit tweede deel. Omgekeerd geldt dat ook voor de mindere kanten: de nadruk op schrikeffecten tegenover spanningsopbouw, en een wat al te aanwezige soundtrack. Al met al is het voor moordlustige clowns tot nog toe geen slecht jaar gebleken.
Getagd onder
