Een Taiwanese festivalbezoekster zegt in gebrekkig Engels dat ze al voor de zevende keer Wacken Open Air bezoekt. De Duitser die vlakbij in zijn tent rommelt, antwoordt in zijn eigen houtje-touwtje versie van Engels dat dit zijn derde keer is. Deze taal hebben ze niet gemeen. Maar gelukkig spreken ze wel een andere gemeenschappelijke taal: metal.
Legende
De documentaire Wacken 3D is gefilmd op de 24ste editie van het grootste metalfestival ter wereld, in een klein dorpje in het noorden van Duitsland. De grootste bands van het luidste muziekgenre ter wereld – durf een metalhead maar tegen te spreken – verzamelen zich drie dagen voor een nieuw hoofdstuk van een legende. Want geen ziel mag naar huis zonder grote verhalen.
In de schaduw van een enorme koeienschedel – het festivallogo - worden festivalbezoekers en –acts geïnterviewd. Er zijn concertbeelden en sfeerbeelden, in sprankelende 3D. Er is veel van stal gehaald om een eerbetoon te geven aan één genre tussen velen. Maar zie de massa’s toeschouwers voor het podium, en je ziet hoe groot het genre is. Metalheads zijn er veel, o zo ontzettend veel.
Goden
Een van de dingen die de documentaire duidelijk maakt, is dat metal voor iedereen kan zijn. Het heeft lak aan alle grenzen tussen nationaliteiten, geslacht en vooral leeftijd. Zo zien we in de film metalgoden van weleer. Bijvoorbeeld Deep Purple, de band die vaak wordt gecrediteerd met het uitvinden van de metalriff op gitaar. Maar ook Motörhead, Anthrax, Dio, Henry Rollins en de grootste raconteur van deze subcultuur, Alice Cooper. Ze vertellen uitbundig, maar rocken vooral ook als vanouds.
En er wordt ook op mooie manier aandacht besteed aan de beginners, die meedoen aan de wedstrijd voor jonge helden die het Walhalla van metal willen bereiken. Drie bands worden gevolgd van aankomst tot de prijsuitreiking. En de volgende ochtend, wanneer ze met een kater wakker worden.
Middenin
De documentaire laat zowel acts als bezoekers goed aan het woord over wat hen aantrekt tot het genre en tot specifiek dit festival. De optredens zijn mooi gefilmd – dat mag ook wel, want regisseur Norbert Heitker is erg ervaren – en vooral het geluid is magnifiek. Dat blijkt helemaal tijdens shows waar het publiek meezingt met School’s Out van Alice Cooper en Rammsteins Du Hast. De geluidskwaliteit van de publiekszang is overweldigend.
De 3D is een gemixte zegen. Sterk uitgevoerd zijn de individuele shots van Heitker. Hij vindt de diepte die nodig is om het mooi te maken. Het terugkerende ritueel van een met rotzooi overladen festivalterrein oogt prachtig, vooral door de bewegende camera. Helaas is de film gemonteerd als 2D. Je ogen hebben soms geen tijd om te wennen aan een nieuw beeld met een ander punt om op scherp te stellen, of hoppa! Daar is weer een volgende shot.
Voor de fans van metal is de documentaire eerder een bevestiging van wat ze al weten dan een verse blik. Maar de film heeft het in zich om nieuwe zielen naar Wacken te lokken. \m/
****
