Het vervolg op The Girl with the Dragon Tattoo is niet echt een vervolg, en als vierde deel in een trilogie van boeken bovendien nogal veel van het goede. De avonturen van hacker Lisbeth zijn vanaf nu te zien in Pathé Nijmegen.
Jonge hacker Lisbeth Småland (Claire Foy) is stoer. Ze rijdt op een motor en draagt zwart leer en zet mannen hun misdaden betaald omdat haar vader een psychopaat was die van stofzuigers hield. Als computerprogrammeur Frans Balungen (Stephen Merchant) haar vraagt een computerprogramma te stelen waarmee je alle kernkoppen ter wereld af kunt vuren, schakelt ze de hulp in van journalist Mikael Blomster (Sverrir Gudnason) en laat de rest van de film zich eigenlijk wel raden.
Pulpig
The Girl in the Spider’s Web is min of meer het vervolg op The Girl with the Dragon Tattoo (2011), wat een remake was van het Zweedse Män Som Hatar Kvinnor (2009), wat een verfilming is van het gelijknamige boek (2005), wat het eerste deel is in de Millennium-trilogie (2005-2007), wat een heleboel Zweeds leer in een heel korte tijd is. The Girl in the Spider’s Web is het vierde deel in die trilogie, en dat is te merken. De rol van Blomster is gereduceerd tot een op de achtergrond opererende aardappel, en de complexe Småland is verworden tot een superheld, compleet met een aartsvijand uit haar verleden.
Het is dat pulpig bronmateriaal dat de grootste zwakte van de film vormt. De wereld van The Girl with the Spider’s Web is bevolkt met gehackte auto’s, wonderparacetamol die elke vergiftiging kan genezen en slechterikken met monologen die hun slachtoffers nét genoeg ruimte laten om te ontsnappen. Hilarisch hoogtepunt daarin is de openingsscène, waarin een piepjonge Småland zich ontpopt tot een de luiers net ontgroeide bad ass én begenadigd schaakster. Het wordt allemaal zo onironisch gebracht dat het, ironisch genoeg, op de lachspieren werkt, de begrafenissfeerversterkende strijkers die onder elke scène zijn geplakt ten spijt.
Zweedse gehaktballetjes
Dat is jammer, want Claire Foy doet het niet eens slecht in de hoofdrol. Ze kan heel overtuigend op het juiste moment moeilijk kijken en/of haar tranen laten opwellen, en het fijne aan haar is dat ik ook haar naam kan onthouden, in tegenstelling tot Rooney Parace of Noomi Moomy of hoe de vorige ook heette. Ook de creatieve manieren waarop de slechteriken de goeieriken van het leven proberen te beroven verdient lof. Qua originaliteit in elk geval, niet qua effectiviteit, want die is afwezig, natuurlijk.
Helaas hebben de filmmakers deze aspecten niet tot ziekere hoogten durven stuwen, want alle actie en gruwel en geweld ten spijt, is The Girl in the Spider’s Web een erg veilige film geworden. Vlot, vermakelijk en vooral heel makkelijk verteerbaar. Een soort van Zweedse gehaktballetjes van de Ikea, dus. Zwart gespoten, zodat het er allemaal wat cooler en edgier uitziet, maar je hebt er een uur later niet minder honger om.
Getagd onder
