Gelukkig is de film niet zo lelijk gladgestreken als de poster. De artdirection van Woody Allens nieuwste, Magic in the Moonlight, is werkelijk een plaatje. Je ziet er uitstekend aan af hoeveel de regisseur houdt van de jaren twintig. Maar ach, dat wisten we eigenlijk al voordat hij met Midnight in Paris (2011) zijn liefdesbrief schreef aan deze periode. Deze keer is de titel nog een tikkeltje romantischer, de tijdsgeest nog iets verder aangedikt en de inhoud een stuk minder goed uitgewerkt.
In principe zijn alle elementen voor een goede film aanwezig. De plot is veelbelovend. Stanley (Colin Firth) is een goochelaar ontmaskeraar van spiritualisten – seances en waarzeggers waren helemaal hip in deze tijd. Hij wordt door een bevriende goochelaar ingeschakeld om een ongrijpbaar medium te ontmaskeren, de lieftallige Sophie (Emma Stone). Vanaf het begin wordt nooit heel overtuigend naar het punt toe gewerkt dat haar gave misschien echt is. Daarnaast is dit een romantische komedie, dus hoe zal dit verhaal toch aflopen?
Gegoochel
Op een gegeven moment raakt deze fantastische goochelaar wél overtuigd van de gave van zijn tegenspeelster. Als eindelijk uit de doeken wordt gedaan hoe deze expert in toverij er toch in is gelopen, kun je je oprecht afvragen of Stanley zich te gemakkelijk heeft laten bedotten. Trucage is zijn lust en zijn leven! Hoezo ziet hij het niet eerder? Maar vooruit, laten we hem wat dat betreft het voordeel van de twijfel gunnen. Er is namelijk vooral iets mis met de manier waarop zijn personage wordt neergezet.
We weten inmiddels allemaal hoe charmant Colin Firth kan zijn. In dit verhaal wordt zijn karakter als onverbeterlijke blaaskaak echter te hoog opgeschroefd. Het doet af aan de beoogde chemie tussen de twee hoofdpersonen. Hoe hard Stone ook in sommige scènes haar romantische gevoelens voor Firths personage probeert over te brengen, zodra hij zijn mond opentrekt zakt het gevoel weg. Hij krijgt het niet voor elkaar om het cynisme van Stanley met de benodigde aantrekkelijkheid over te brengen.
Dubbel
Nou valt er wat voor te zeggen dat in Magic in the Moonlight als het ware twee plots met elkaar zijn verweven. Je zou dan verwachten dat ze beide binnen een speeltijd van anderhalf uur met moeite kunnen worden afgerond. In 90 minuten zou het toch lastig moeten blijken om twee verschillende verhaallijnen tot een conclusie te brengen. Vond u als lezer de herhaling in de vorige zinnen vervelend, dan begrijpt u ook dat ik er als filmkijker bij tijd en wijle genoeg van kreeg.
Ja, de goochelaar minacht spiritualisten, en ja, hij heeft moeite om zijn gevoelens voor Sophie te onderkennen. Dat hoeft niet te worden herhaald en herhaald en herhaald. En dan wordt dit ook nog bijna louter aangestipt in de dialoog. Het mondt een paar keer uit in saaiheid. Allen is duidelijk niet vergeten dat film een visueel medium is, getuige de kostuums en het decor. Maar het beeldend potentieel van magiërs en mediums is hier wel erg minimaal.
**
