Een dun straaltje licht in de duisternis, zichtbaar gemaakt door het licht dat weerkaatst op de stofjes in de lucht. Daarmee begint A Thousand Times Good Night. Aan het einde van het beginsegment wordt duidelijk dat dit mooie beeld wordt veroorzaakt door kogelgaten in de zijkant van een truck. De ogen die dit gadeslaan zijn die van oorlogsfotografe Rebecca (Juliette Binoche), iemand met de gave om verschrikkelijke dingen mooi in beelden te vangen. Ze maakt foto’s van hoe een zelfmoordterroriste, die zich in de straten van Kabul gaat opblazen, zich voorbereidt. Het gaat mis, onze hoofdpersoon wordt geraakt door de explosie die ze eigenlijk afstandelijk wilde belichten. In een ziekenhuis in Dubai ontwaakt ze. Haar man Markus (Nikolaj Coster-Waldau, Game of Thrones) is voor haar overgekomen. Maar een vrolijke hereniging is het niet, want Markus kan het bezorgde leven van de achterblijver niet meer aan. Hij overweegt een scheiding.
Eendimensionaal plaatje
Dat de filmposter een oorlogsfotografe verbeeldt, is niet minder dan logisch. Het definieert Rebecca, dit is haar rol in de wereld. Maar het is ook misleidend, want het grootste deel van de actie in de film vindt plaats in haar mooie huisje op het Ierse platteland. Het is het geheime thuisleven van de oorlogsfotograaf dat de leidraad vormt in de film. De strubbelingen om een gezin erop na te houden dat thuis in spanning afwacht, terwijl de fotograaf zijn leven riskeert om dat ene kiekje te krijgen dat de wereld misschien verandert.
Af en toe lijkt de film vragen op te werpen over de verantwoordelijkheden van deze beroepscategorie. Beïnvloedt de fotografe de omstandigheden waar ze vooral als observator moet dienen, door ze te observeren? Lekker kwantum, zo lijkt het. Maar dit zijn schijnbewegingen. De film trekt zich met zo’n geweld terug uit die vragen dat deze niet meer overeind blijven staan.
Buitenstaanders vinden Rebecca’s werk zo goed dat ze niet snappen dat ze misschien een punt wil zetten achter deze loopbaan. En als Rebecca twijfel voelt over haar rol in de openingsscène – of het misschien haar schuld is dat de bom op specifiek die plek afging – neemt haar man die zorgen in één zinnetje weg. Dat terwijl haar rol in de omstandigheden daadwerkelijk dubieus was. Uiteindelijk voelt de film daardoor vooral als propaganda voor het vak. Een eendimensionaal plaatje.
Sterke vrouw
De film slaagt erin om Rebecca neer te zetten als een sterke vrouw, die met weinig vrees het gevaar aangaat. Maar ze maakt daarin ook zeer betwistbare keuzes, die niet zomaar op de sympathie van de kijker zouden moeten rekenen. Rebecca ligt onder andere overhoop met dochter Steph, die veel van haar trekjes en creativiteit heeft geërfd. Op het einde (spoilers!) geeft dochterlief aan Rebecca echter de ultieme vrijbrief, om te handelen zoals ze doet. Op school geeft ze een ode aan de oorlogsfotografie. En zo wordt de schijn van ambiguïteit in één klap vermorzeld. Daar kan zelfs de laatste schijnbeweging in de eindscène niet meer tegenop.
**
