In de nieuwste Fantastic Beasts-film, moeten Newt Scamander en Albus Perkamentus voorkomen dat de kwaadaardige Gellert Grindlewald de tovenaarswereld in zijn greep krijgt.
Vanaf nu o.a. te zien in Pathé Nijmegen.
De kwaadaardige Gellert Grindlewald (Mads Mikkelsen), zeg maar gerust het magisch equivalent van Adolf Hitler, heeft een plan om de macht te grijpen in de tovenaarswereld. Zijn vroegere geliefde, Albus Perkamentus (Jude Law), en zijn team verzetshelden onder leiding van magizoöloog Newt Scamander (Eddie Redmayne) moeten alles op alles zetten om te voorkomen dat de charismatische autocraat de komende tovenaarsverkiezingen steelt. Het probleem is alleen: dankzij het fabeldier Qilin kan Grindlewald in de toekomst kijken. Hoe kan het team de klus klaren, als hun enige plan geen plan kan zijn?
Het antwoord is: moeizaam - en met een boel zijpaden. Het voordeel daarvan is dat je als kijker getrakteerd wordt op allerlei nieuwe hoeken van de magische wereld van J.K. Rowling. Dat is gelijk ook dé reden om dit nieuwste deel in de Fantastic Beasts-serie, op zijn beurt een prequel van de Harry Potter-serie, te gaan zien. Rowling heeft een fantastisch fantasievol universum gecreëerd waarin magie en fabeldieren zich haast natuurlijk mengen met zware politieke thema’s. Het zijn de kleine dingen in de aankleding waar je als kijker het grootste plezier uit haalt. De scène waarin Scamander zich door een kerker heen moet wiebelen om een stel toverschorpioenen af te leiden, is bijvoorbeeld hilarisch.
Cast
Een ander punt waar The Secrets of Dumbledore goed op scoort, is haar cast. Uit de voorgaande delen wisten we natuurlijk al dat Law fantastisch is als jonge Perkamentus. En ook Redmayne is perfect op zijn plek als wat wereldvreemde dierenvriend. Dan Fogler keert met veel plezier terug als Jacob Kowalski, de bakker uit Queens met een hart van goud, en Jessica Williams zet een goede rol neer als professor Lally Hicks.
Fantastic Beasts: the secrets of dumbledore © Warner Bros
De show wordt echter gestolen door Mikkelsen, die meer dan overtuigt in de rol van Grindlewald. Hij heeft een zekere charme over zich heen waardoor je als kijker wel begrijpt waarom een deel van het electoraat achter hem aan loopt, ondanks dat zijn oorlogszuchtige ideologie hem in onze post-WOII-beleving onverdedigbaar maakt. Wat dat betreft laat hij Johnny Depp, die de rol in de vorige films op zich nam, mijlenver achter zich. Niet omdat Depp een slechte acteur is, maar omdat hij door zijn bizarre verschijning meer weghad van een psychopaat in geestverschijning, dan een charismatisch politicus met verkeerde ideeën. De film besteedt overigens geen aandacht aan die dramatisch omslag in verschijning. Misschien maar beter ook, want de vorige Fantastic Beasts-film kun - en bén - je ook liever vergeten.
Script
Dat The Secrets of Dumbledore toch niet helemaal overtuigt, ligt dan ook niet aan de vorm, eerder aan de inhoud. Het script laat wat te wensen over. De geen-plan-aanpak van Perkamentus is grappig bedacht, maar zorgt er wel voor dat de film in de eerste helft niet een heel duidelijke lijn heeft. De hoofdpersonages rollen van het ene probleem in het andere, en als ze eindelijk kunnen hergroeperen roept Theseus Scamander (Callum Turner), de broer van, gefrustreerd uit: “We zijn precies op het punt waar we begonnen!” (“Nee,” verbetert Perkamentus hem, “we staan er zelfs iets slechter voor.”)
Wat nog erger is, is dat het gros van onze personages niet of nauwelijks een reden lijken te hebben om te doen wat ze doen, ze hebben geen persoonlijke inzet in dit gevecht. Waarom zetten Scamander en Hicks hun leven op het spel? Puur en alleen omdat Grindlewald het kwaad zelf is, lijkt het. De bordkartonnen uitwerking van de personages komt het pijnlijkst tot uiting in die van Yusuf Kama (William Nadylam). Onder het kijken van de film heb je wel door dat er enig innerlijk conflict in hem zou moeten spelen, maar wordt zo weinig uitgewerkt, dat het je volledig koud laat.
Perkamentus
De enige echte uitzondering op de regel is Perkamentus want die had vroeger een relatie met Grindlewald. (En Kowalski is op zoek naar zijn grote liefde Queenie (Alison Sudol), dat werkt ook. Als je nu denkt: “O ja, daar was iets mee,” dan herinner je je de vorige film beter dan ik!) Sowieso begint Perkamentus het nogal over te nemen van Scamander in dit deel, niet per se als hoofdpersoon, maar wel als interessantste personage. Je zou als kijker liever zien dat de serie hem als focus zou nemen en de magizoöloog op pensioen zou sturen met zijn liefje. Want de emotionele kern in het verhaal zit daar: in de relatie tussen Perkamentus en Grindlewald.
Kan een filmreeks in zijn vierde deel nog zijn koers daarop verleggen? Ik twijfel. Na een prima eerste en een teleurstellend tweede deel, zwalkt de Fantastic Beasts-serie nu dus een beetje in het midden. (Er zijn nog twee films hierna gepland.) Het is lastig een film te maken die tegelijkertijd zozeer draait om tovenaarspolitek en tegelijkertijd nog een spannend, emotioneel avonturenverhaal vormt. Maar de wereld van Rowling is magisch genoeg om het te kunnen flikken, mijn zegen heeft ze in elk geval.
