Astronaut Brad Pitt trekt de ruimte in, op zoek naar zijn verdwenen vader. Ad Astra is een opmerkelijk persoonlijk visueel spektakel geworden. Vanaf nu te zien in Pathé Nijmegen, LUX en Vue Nijmegen.
Toen Roy McBride (Brad Pitt) 16 jaar was, reisde zijn vader Clifford (Tommy Lee Jones) naar Neptunus. Hij was op zoek naar buitenaards leven, maar voordat hij zijn bevindingen kon delen, verdween zijn schip. Decennia later wordt de aarde geteisterd door onverklaarbare stroompieken. Ruimtevaartorganisatie SpaceCom vermoedt dat de astronaut nog leeft en iets met het mysterieuze verschijnsel te maken heeft. Ze sturen zijn licht autistische en gedeprimeerde zoon – inmiddels zelf een astronaut – de ruimte in, op zoek naar antwoorden.
Dat klinkt misschien als de plot van een scifi-actiespektakel, ware het niet dat de vragen waarmee Roy vertrekt niet van planetaire, maar van persoonlijke omvang zijn. Waarom was zijn vader altijd zo afstandelijk? Waarom liet hij zijn vrouw en kind achter? En valt Roy ten prooi aan dezelfde duistere emoties als zijn vader destijds? Regisseur James Gray heeft het actiegeoriënteerde script van Ad Astra verfilmd als een introspectieve karakterstudie. Maanbases, ruimteschepen en de wijdse sterrenhemel vormen het spectaculaire decor voor een opmerkelijk persoonlijk drama.
Mankementen
Als drama kent Ad Astra wel wat mankementen. Zo laat Pitts constante voice-over weinig aan de verbeelding over. Alsof Gray bang is dat de kijker zijn bedoeling niet zal begrijpen, legt de acteur bij vrijwel elke scène nauwgezet zijn eigen denkproces bloot. Als een personage bang is, zegt Pitt: "Hij is bang." En als een computerprogramma zijn psychologische gesteldheid vaststelt: "Soms ben ik bang dat ik net als mijn vader ben." Het ligt er allemaal zo dik bovenop, dat de voor zichzelf sprekende beelden aan kracht inboeten.
Ook de vaak ongeloofwaardige actiescènes gaan niet altijd even lekker samen met het afstandelijke perspectief dat zijn personage op de zaken heeft, om van het extreem zoetsappige einde nog maar te zwijgen. Daar staan de prachtige beelden en dito sfeer tegenover. Ad Astra vertrouwt de kijker te weinig om volledig in te zetten op haar sterkste kanten: Roy McBrides innerlijke reis verbeelden met verbluffende en naadloze effecten.
Wat had kunnen zijn
Met wat kleine aanpassingen – minder clichématige actiefilmscènes en het schrappen van de voice-over – had deze film een meesterwerk kunnen worden. Wie door de minpunten heel wil kijken, ziet de geweldige film die dit had kunnen zijn. Die film is sterk genoeg om dat wat Ad Astra wél geworden is alsnog aan te kunnen raden.
Trailer:
Getagd onder
