Weerzien met oude bekenden
Terwijl in de Stevenskerk het bruisende hedendaagse kunstleven van Nijmegen woedde tijdens de Kunstraffinaderij, was aan de overkant van de Waal een kleine maar fijne expositie, die nog aardig wat aanloop trok. In de Dorpsschuur in Lent, dat leuke, kleine gebouwtje aan de Oosterhoutsedijk, met uitzicht op rivier en stad, waren schilderijen te zien van de Nijmeegse schilder Wolf Päschke, die tien jaar geleden overleed.
Päschkes weduwe, Loes Jansen, bezit nog een groot aantal doeken van de kunstenaar, die zeer productieve periodes afwisselde met tijden waarin hij zich diepe vragen stelde over de schilderkunst. Dat laatste overkwam hem vooral tijdens en na terugkeer van de vele lange wereldreizen die hij, immer vergezeld van Jansen, ondernam. Päschke kon zeer onder de indruk raken van 'zomaar iemand die ergens in een open shop ergens in een stoffig straatje in een sloppenwijk geweldige dingen van koper weet te maken'. Wat moest hij, Päschke, met zijn kunstopleiding en zijn westerse privileges, daar dan eigenlijk tegenover zetten?
Toch kwam het schilderen altijd weer terug. Tijdens een opening van een expositie in Kleef verwoordde hij het zo: 'Warum mal ich? Ich mal weil ich mich unwohl fühle wenn ich nicht mal'.
Natuurlijk waren er veel oude kennissen van de kunstenaar op de expositie afgekomen. Voor hen, waaronder uw recensent, was het een weerzien met oude bekenden. Schilderijen waarvan je nog wist wat Wolf er over vertelde. Verhaaltjes, die je, vond hij, altijd ook gewoon mocht vergeten. Een schilderij stelt voor wat jij er in ziet, niet wat de kunstenaar er in heeft gelegd, vond hij.
Veel positieve reacties ook van bezoekers die de kunstenaar nog niet kenden. En inderdaad is veel van zijn werk nog steeds actueel, en eenvoudigweg mooi.
Wat: expositie Wolf Päschke
Waar: Dorpsschuur Lent
Wanneer: 6 en 7 april 2013
Door: Jan Maurits Schouten
Wie de expositie gemist heeft kan kennis maken met het werk van deze bijzondere Nijmegenaar op www.mappart.org (mappa betekent 'wolf').
