Woensdagavond 11 maart bezocht ik nog het swingende concert van The Preacher Men in Brebl. Oké, we mochten geen handen meer schudden, maar dat was het ergste niet. De volgende dag, op donderdag 12 maart, werd duidelijk dat alle evenementen tot honderd personen verboden werden. Ook daar kunnen de organisatoren nog creatief mee omgaan, dacht ik, mijn hoop vestigend op alle leuke concerten en evenementen waar ik mij zo op verheug. Of toch niet?
Helaas, met het besluit op zondagavond 15 maart dat alle zalen, cafés en evenementen tot op dat moment 1 juni moeten sluiten, valt het doek definitief. Ook de basisscholen en het voortgezet onderwijs gaan en blijven dicht. Mijn hoofd slaat op tilt: hoe moet dit nu met mijn muzieklespraktijk aan huis met 38 leerlingen dwarsfluit, blokfluit en piano? Ben ik verplicht mij aan deze regeling te voegen?
Ik besluit mijn verantwoordelijkheid te nemen en de lespraktijk te sluiten. Maar hoe nu verder? Diezelfde avond nog ga ik aan de slag met het verdiepen in en regelen van de mogelijkheid om online les te gaan geven. Samen met de actuele kennis van mijn dochter Zjacky kies ik een programma uit en installeer het. De week die daarop volgt is een gekkenhuis. Ouders bereiken – appen werkt het snelste – en uitleg geven over het online programma Zoom. Wel top, want dit programma heeft een optie om het geluid beter af te stellen; we zijn tenslotte bezig met muziek maken. Gelukkig krijg ik bijna alle ouders en leerlingen zover dat ze mee willen doen aan de online muziekles. Een opluchting, want ik hou toch graag mijn lespraktijk overeind en de leerling, die nu noodgedwongen meer thuis is, aan het spelen.
Vermoeiend
Het is vermoeiender dan ik dacht. Naar een leerling luisteren en instructie geven moet om de beurt, even iets voordoen of samenspelen zit er echt niet in. Soms is de verbinding slecht of werkt de apparatuur bij de leerling thuis niet mee, waardoor zijn of haar spel klinkt alsof ik onder water zwem. Ik mis het samenspelen. Ook de voorbereiding moet gedegener, zoals op tijd klaar zitten met de juiste muziekstukken. Spontaan even iets uit de bladmuziekkast pakken om te kopiëren, kan niet. Het moet nu van tevoren gescand en gemaild.
Ouders zijn blij dat de muzieklessen toch doorgaan op deze manier. Ik heb respect voor de ouders die werk en kinderen nu zo goed en kwaad als het kan combineren. Soms vraag ik een tiener hoe zij zich nu voelen bij het verplicht thuiszitten. Muziek maken blijkt in deze tijd een welkome afleiding. Zelf ben ik ontzettend blij dat ik het op deze manier heb kunnen oplossen. Nu de basisscholen 11 mei weer opengaan, ga ook ik bekijken of ik de fysieke lespraktijk weer voorzichtig kan openen.
Cultuur op 1,5 meter?
Helaas, ook voor mij zijn er optredens en repetities afgezegd, maar dat staat niet in verhouding tot de vele uitvoerende musici die leven van hun optredens, de podia en evenementenorganisatoren, de geluidstechnici, tentenbouwers, barexploitanten, personeel et cetera. De hele cultuursector ligt op zijn gat. Zal het ooit weer zo zijn als voorheen? En welke organisaties kunnen deze crisis beteugelen?
De anderhalvemetersamenleving baart mij zorgen, als ik vooruitkijk naar het heropstarten van de cultuursector. Op 1,5 meter een concert of voorstelling bezoeken, naar een café of de bios? Het zal veel vragen van de creativiteit en mogelijkheden van de sector.
Mooi is dat er nieuwe creatieve initiatieven ontstaan, zoals het online luisteren naar live-concerten. Verschillende Nijmeegse podia zijn een crowdfundingsactie gestart om hun zaak overeind te kunnen houden. Zelf heb ik al een aantal platforms ontdekt met mooie live-concerten. Maar ik krijg bij het kijken en beluisteren hiervan toch ook heimwee naar het ‘erbij zijn’, het beleven en het delen hiervan met anderen.
Getagd onder
