De laatste dagen van Festival Jazz Internationaal Nijmegen
Dag 3 is de dag van Doornroosje, en dag 4 sluit FJIN af in LUX en de Mariënburg. Met aandacht voor de trombone en denkend aan Coltrane komt Festival Jazz International Nijmegen 2019 tot een einde.
De derde avond van Festival Jazz International Nijmegen is in Doornroosje, met de trombone als thema. Twee groepen zullen vanavond van zich laten horen namelijk The Pack Project & Efe Erdem en Ryan Porter Featuring The West Coast Get Down.
When you sing you can play
Efe Erdem en de The Pack Project is het project waarmee Nijmegen en Rotterdam jong talent de gelegenheid geven een compositie te maken, en dit met een nieuwe formatie speciaal voor het festival te laten horen. Trombonist Efe Erdem komt met een strijkkwartet en bas en drums. Zelf in het midden van het podium gesitueerd dirigeert hij zijn strijkkwartet om daarna moeiteloos de meest lyrische melodieën op zijn trombone ten gehore te brengen. Duidelijk hoorbaar is dat Erdem klassiek geschoold is, een prachtige ronde sound en een veelzijdige articulatie, zoals hij zelf zegt “When you sing, you can play”! Moeiteloos glijdt zijn spel van thema naar verrassende improvisaties. De stukken zijn sfeervol, met mooie arrangementen voor strijkkwartet, virtuoze baspartijen en subtiel drumspel. Wel maakt Erdem in zijn composities vaak gebruik van dezelfde vorm, wat ervoor zorgt dat de muziek tijdens het verloop van het concert niet meer verrast. Het afsluitende stuk is daar een contrast op, stevig en pittig en met een abrupt einde. Hopelijk gaan we nog meer horen van deze talentvolle trombonist.
Met Coltrane in gedachten
Het hoogtepunt van de avond is dan toch wel het concert van trombonist Ryan Porter featuring The West Coast Get Down. De groep (die naast Porter bestaat uit leden van The West Coast Get Down als saxofonist Kamasi Washington en bassist Miles Mosley) noemt hun eerste tour – Coltrane indachtig – de Force for Good-tour. De band ziet er op het podium futuristisch en eigenzinnig gekleed uit. Het concert stroomt van pittige, hedendaagse L.A.-jazz naar blues en gospel. Washington en Porter spelen naast vet neergezette thema’s ook solo’s die enorm worden uitgebouwd. Ook toetsenist Brandon Coleman laat ons luisteraars opstijgen met zijn solo’s vol groovende lyriek. Kortom; een concert waar je niet even bij om het hoekje kan luisteren, je gaat ervoor en raakt bedwelmd.
Marienburg en LUX: dag 4
FREE JAZZ bestaat uit jazzconcerten die gratis te beluisteren zijn op het festival. Vanmiddag is bibliotheek Mariënburg hiervan het decor. Saxofonist Ad Colen speelt hier met zijn A Bird’s Eye View. Vogels en hun gezang als inspiratie voor composities. Verschillende vogelsoorten en hun karakter komen voorbij. Speels, in vrij klinkende composities met sopraan-en tenorsaxofoon door Colen en de ensembleleden. Waar Mike Roelofs pianospel wat op de vlakte blijft zorgt cellist Rogier Hornmans spel voor extra diepte en mooie, beeldende solo’s. Later in het concert wordt zangeres Kiki Manders, die afgelopen zaterdag een free-jazzconcert gaf in de Thiemeloods, op het podium gevraagd om mee te improviseren over het stuk De Buizerd. De zang van Manders klinkt kunstig maar niet beeldend en de compositie verliest kracht. Het laatste stuk en toegift is Het Winterkoninkje, bijna vergeten en nog niet gesignaleerd.
Een tweetal groep speelt bij LUX de laatste concerten van FJIN.
Geluiden van een stad
Greg Ward’s Roque Parade is een groep rond altsaxofonist Greg Ward. Met twee gitaristen, bas en drums speelt de sympathiek ogende saxofonist composities van zijn nieuwe album Stomping Off From Greenwood een ode aan de stad Chicago. Met zachte hand leidt Wards zijn ensemble. De gitaristen Dave Miller en Matt Gold krijgen veel ruimte en spelen perfect op elkaar ingespeelde riffs en begeleidingen. Gitarist Matt Gold laat meesterlijke solo’s horen. Greg Ward zelf bezit over een sublieme saxofoontechniek en strakke toon, die hij alleen even loslaat in een van de laatste stukken, waarin hij een meer omfloerst geluid laat horen. De composities zijn pittig en vol afwisseling en laten stadse sferen horen. Een meesterlijk ensemble.
De afsluiter
Phronesis is een Brits pianotrio dat gelijkwaardigheid tussen de individuele spelers ambieert.Klinken ze daarom dan toch niet helemaal hecht? Het pianospel van Ivo Neame mist diepgang, dynamiek en klankkleur. Drummer Anton Eger is te druk bezig zichzelf te bewijzen om dit te ondervangen. Contrabassist Jasper Hoiby, de leider van de groep, speelt vingervlug en gedreven. Jammer dat het ensemble toch niet helemaal klinkt zoals het zou kunnen zijn. Een gemiste afsluiter van het festival.
Toch zette Festival Jazz International Nijmegen een ijzersterkte en avontuurlijke programmering neer in deze vierde editie. Tot volgend jaar!
Getagd onder
