Redacteur Noêma heeft me uitgedaagd een column te schrijven over hoe ik deze coronatijd doorkom. Ik wil dit best met mijn collega's delen, maar ga daar kunst- en cultuurminnend Nijmegen/de Ugenda-lezer niet mee lastigvallen.
Ik stofzuig, werk, wandel, scheld op de zeurende katten, werk, kook, poets de badkamer en/of de keuken, fiets, doe boodschappen in de coronahel die Albert Heijn heet, werk en kijk tv. Weinig cultureels aan. Ik zou naar Andy Shauf gaan in Doornroosje; ging niet door. John Prine meldde zich eerst ziek en daarna ook dood. Down The Rabbit Hole zou ik sowieso skippen, bioscopen zijn dicht. Toch kijk ik opvallend níét vaker Netflix (mede door het abominabele niveau van The Letter for the King, dat ik eigenlijk met vrouw, dochter en schoonzoon wilde bingen). Als lid van de KNF (Kring van Nederlandse Filmjournalisten) kan ik voor nop vijftien films van Picl bestellen, ik heb gratis Cinemember en volgens mij zelfs Pathé Thuis: allemaal (nog) niks mee gedaan. Ik lees nog steeds (te) weinig, geen musea - maar ook geen digitale compensatie daarvoor -, geen terrasjes – wél in de tuin - en het Beethovenjaar vier ik vooral op vinyl, maar dat had ik in andere tijden op dezelfde manier gedaan.
Zoals gezegd: mijn leventje is nauwelijks anders dan anders. Behalve dan dat ik mijn (schoon)ouders, familie en vrienden bijna niet meer zie, maar ook dat zal de gemiddelde Ugenda-bezoeker niet bovenmatig interesseren.
