We noemen het liefde. Maar we kunnen het ook bedrog noemen, opoffering of verlangen. Of de herinnering aan wat ooit liefde was. In het dynamische Noem het maar liefde zien we in een serie ontmoetingen het diepe verlangen naar echte liefde. Een verlangen dat zich een weg baant door clichés, seksuele driften, onhandigheid en ongemak, welke de sleutel is tot humor en een veelvuldig zalvend lachen. Terwijl de vraag gesteld wordt of we liefde en seks niet door elkaar halen.
Majestic Imperial Hotel
Het stuk is gesitueerd in het Majestic Imperial Hotel, een hotel met uitzicht op een grootstedelijke skyline. In de kamers, de bar, de lift en in het zwembad op het dak, treffen we personages aan die ons in diverse ontmoetingen de onderlinge menselijke verhoudingen rondom seks en liefde laten zien. Vanuit een cliché, maar in de uitwerking steeds met een draai waardoor het hier aan ontstijgt.
Rock ’n Roll
We zien een uitgeblust stel dat een open relatie als oplossing heeft gekozen. Een zakenman met zijn secretaresse die zich bewust omhoog neukt en allesbehalve slachtoffer is, een mooie en grappige omkering in het #MeToo-tijdperk. Een vrouw met een snel tikkende biologische klok. Een man die na het overlijden van zijn kind ook zijn grote liefde verloor. En een mensenschuwe man met zijn seksrobot omdat "echte mensen geneigd zijn tegen te vallen". Hij stelt zijn, met een eerlijkheidsalgoritme voorgeprogrammeerde, robot tijdens een familiediner voor aan zijn zus en zwager. Wat een ietwat uit de bocht vliegende, groteske, maar hilarische scene oplevert met prachtig vervreemdend spel van Jouman Fattal als robot.
Als rode draad door de voorstelling zien we een bejaarde Rock&Roll-legende met zijn groupie en tevens achtergrondzangeres. Ze zijn ondertussen vijftig jaar getrouwd. Hij lijdt aan een mix van Korsakov en Alzheimer. Zij helpt hem geduldig herinneringen aan vijftig jaar huwelijk terug te halen. Is dit ware liefde? In flashbacks zien we hoe slecht hij haar behandeld heeft.
Het hotel is het decor voor eenzaamheid, vluchtige ontmoetingen en het luisterend oor van de barman. Deze barman, prachtig gespeeld door Jan Paul Buijs, is een homoseksuele filmscriptschrijver. De gasten in het hotel zijn voor hem materiaal en inspiratie. We kijken dan ook naar zijn script.
Muzikale dubbelrollen
Noem het maar liefde is geschreven door Ilja Leonard Pfeijffer. De tekst is scherp en ironisch. Hij beschrijft seksuele uitspattingen, hier en daar nogal plastisch, en clichés over de liefde zonder dat het clichématig overkomt. De sterke tekstbehandeling van alle spelers doet recht aan deze tekst.
De zes acteurs spelen alle rollen en dus enkele dubbelrollen. Tevens verzorgen zij de muzikale intermezzo´s. Van close harmony tot instrumentaal tot een flashback van het rockconcert van de Rock&Roll-legende. De personagewisselingen inclusief uitgebreide verkleedsessies vinden op het podium plaats, zichtbaar en transparant. Waarbij ook het decor en het licht dynamisch meebewegen en in evenwicht blijven. De acteurs zijn innemend in hun rollen, kwetsbaar en geloofwaardig. De onderhuidse lagen worden sterk uitgespeeld, het niet gezegde dat door hun spel zichtbaar wordt.
Noem het maar liefde is een feest. De voorstelling barst van de energie. Het is een, in alle facetten, mooi vorm gegeven stuk dat klopt en in balans is.
Getagd onder
