Ik heb het boek (nog) niet gelezen, noch heb ik in het Stadsarchief het dossier van de moord op Huib Cock, of de liefdesbrieven van de hoofdverdachte gelezen. Ik wil echter niet wachten tot de film uitkomt (als al). Ik kijk naar wat theatercollectief Een Schone Dood maakt van deze zaak uit 1713.
Als ik de Mariënburgkapel inloop (of het Huis van de Nijmeegse geschiedenis, zo je wilt) word ik door het podium heen geleid. Vijf schermen blokkeren aanvankelijk het zicht op de tribune, die vanaf de oostelijke muur opgesteld staat.
Ik wist dat het een multimediavoorstelling zou zijn, maar in die mate (of grootte) had ik het niet verwacht. Beelden van een kabbelende Waal vullen de grote, halfdoorzichtige schermen. Nadat een voice-over ons vertelt dat de ingang, die tevens als backstage dient, ook de uitgang is, wordt ons een prettige voorstelling gewenst. Stemmige muziek betrekt het publiek direct bij de veranderende beelden van de beamers, die helaas een storing vertonen. Onderbreking volgt, de dwarse beamer wordt correct aangesloten en we beginnen opnieuw. Ik hoop dat de spelers hun focus niet kwijt zijn geraakt.
Verbazingwekkend genoeg zit ik bijna direct weer in de voorstelling. Het lijk van het slachtoffer – een pop die van deze afstand aardig gelijkenissen vertoont met een opgevist stoffelijk overschot – wordt binnengereden en besproken door schout en schepenen. Het spel begint.
Een schone locatie
De hoogte vanwaar ondervraagd en recht gesproken wordt, brengt de status van de personages extra duidelijk naar voren en de halfdoorzichtigheid van de schermen wordt benut in scènes die zich erachter afspelen. Een geprojecteerde kerker wordt zo de cel van de hoofdverdachte: luitenant Behr. Later helpt het bij het uitbeelden van de woonst van het slachtoffer. Deze 'trucs' voegen daadwerkelijk wat toe aan het stuk. Sommige scènes, vooraf opgenomen, zouden anders ook niet tot hun recht kunnen komen; het vinden van het levenloze lichaam van Cock. Zijn delirium. Martelscènes in de kerker. Als de schermen niet actief voor video worden gebruikt, dienen ze als decor. Het Kalverenbos, de Waal, het gevang. De opstelling van de schermen, de inrichting van de kapel samen met het balkon – dat de kapel in de hoogteas doorbreekt – is er nauwelijks een andere locatie denkbaar voor dit stuk.
De aankleding van het stuk, zowel decor als kostuum, bekoort me. Alhoewel sommige attributen anachronistisch zijn, kan zelfs een kniesoor als ik niet anders zeggen dan dat het er prachtig uitziet. De neiging van veel theatergroepen om een stuk, voor het gemak, naar de tegenwoordige tijd te trekken, is hier gelukkig achterwege gebleven. Het speelt zich af in het begin van de achttiende eeuw, en het feit dat er beamers en video zijn leidt daar niet van af.
Schoon spel
En ook over het spel moet ik zeggen dat het geloofwaardig is. Sommige spelers lijken wat minder soepel in hun rol, iets minder overtuigend, maar het niveau is goed. Hoog. De personages komen geloofwaardig over, het komische personage van de stokmeestersvrouw brengt zelfs verluchting in het stuk dat verder, niet op een vervelende manier, zwaarmoedig is. En alhoewel sommige vragen niet beantwoord worden (was ze echt zwanger? Wie is diegene die ineens dokter speelt?) en de luitenant off-script gaat door zijn 'degen' te laten vallen (sorry kapitein, ik moet het vermelden), is dit stuk prachtig. Het verveelt geen seconde en heeft me in de laatste scènes bijna tot tranen toe geroerd.
Vonk is nog te zien op 19, 20, 21 en 26 mei 2017 en heeft nog randprogrammering omtrent de destijds beruchte zaak. Kijk hier voor meer informatie.
Getagd onder
