In het kader van het Kleinetheaterpact, de samenwerking tussen Thiemeloods, Kunst & Cultuurplein De Verspiegeling en Meneer Otis, stond zondagavond Ekaterina Levental van de LEKS compagnie op het podium van de Thiemeloods. Ze speelde De weg, het eerste deel van een autobiografisch drieluik over een meisje dat op de vlucht is. Aangrijpend. Actueel.
Omdat Corien en Bertus allebei wel uit hun comfortzone wilden stappen, togen ze tezamen naar de Thiemeloods. Hun ervaringen:
Bertus
De weg vertelt het aangrijpende verhaal van Ekaterina Levental over haar vlucht uit de voormalige Sovjet-Unie. Levental staat op het podium rekwisieten op te vouwen, terwijl er Russische muziek klinkt. Dan blijkt het stuk al begonnen te zijn. Ze neemt plaats achter haar harp en naadloos gaat de muziek over in haar spel en haar mooie stemgeluid. Het is het begin van haar verhaal.
Ze vertelt over haar oma, haar Assepoester-droom, over opkomend antisemitisme in Oezbekistan. Vooral vertelt ze over vluchten. Een reis die haar vanuit Tasjkent naar Moskou brengt en via Wenen in Amsterdam eindigt, waar haar nieuwe leven begint met de zin ‘We are refugees’, beantwoord door een politieagente met: ‘Are you hungry?’
Het verhaal van Ekaterina Levental is puur en authentiek en wordt ondersteund door prachtige harpmuziek, Leventals schitterende sopraanstem, haar balletkunsten en de indringende en overtuigende manier waarop ze haar verhaal brengt.
Corien
Waar het verhaal van Ekaterina over een klein meisje in de Sovjet-Unie gaat, staat het ook symbool voor de horror wat zich nu afspeelt in Oekraïne. Wat Bertus hier benoemt is aangrijpend en schrikbarend de realiteit van sommige mensen.
Niet eerder heb ik een theaterstuk mogen meemaken waar opera, harp en drama zich mengen om een verhaal te presenteren. Ik ging er volledig blanco in, en dat heeft geloond. Het theaterstuk heeft mij verrast.
Wat ik jammer vind is dat het drama soms de overhand neemt. Levental uit zich soms schreeuwend naar het publiek toe en gedraagt zich als het kind van vroeger. Natuurlijk allemaal om de emotie te tonen die zij toen en misschien nu nog steeds voelt. Door de hoeveelheid drama die het theaterstuk met zich meebrengt, mis ik de connectie met haar: Ekatarina. Wanneer zij dit verhaal aan de keukentafel één op één zou vertellen, zou het dieper tot mij doordringen.
