De tweede avond van Festival Jazz International Nijmegen (FJIN) speelt zich op vrijdag 25 oktober in zijn geheel af in De Lindenberg. Onder anderen de Zwitserse pianist en componist Nik Bärtsch stond er met diens kwartet Ronin grenzen te verleggen.
De muziek van Nik Bärtsch’s Ronin pakt je meteen. Fijnzinnig pianospel, lange melodische lijnen gespeeld door de basklarinet aangevuld met repeterende, ritmische patronen laten je langzaam binnenkomen in de wereld van Bärtsch’ muziek. Door het gebruik van ‘extended techniques’ - door zowel de piano als de drums - en ritmische stapelingen, horen we soms bijna elektronische klanken. Repeterende motieven bouwen langzaam de stukken op, die soms even aanzwellen om weer evenzo plotseling te stoppen en ons daarna weer verder nemen. Dan horen we een lieflijker stuk, waarin de saxofoon een volkse melodie neerzet. De schoonheid hiervan wordt overgenomen door een overweldigend goed neergezette dreiging, waarvan de rillingen je over de rug lopen. Composities duren soms wel dertig minuten. De musici zijn gelijkwaardige partners, er zijn geen individuele solo’s. Het ensemble vormt een orgaan, grensverleggend: ritual groove music.
Traditioneel jazztrio
In de Foyer worden we verrast door Montis, Goudsmit & Directie. Even ontspannen, kletsen en wat drinken voordat we verder gaan met Doppler Trio.
Doppler Trio - © Peter van Esch
Doppler Trio in de Steigerzaal is een traditioneel jazztrio, dat composities van pianist Daniël van der Duim speelt. Elektronica en folkinvloeden verweven in modern-jazzcomposities. Drummer Hendrik Eichler, omgeven door drumstel en percussie, speelt vol overgave en precisie. De elektronica, bediend door Van der Duim, overheerst af en toe wat te veel. Bassist Floris-Jan van den Berg, die ook zingt, is de enige in het ensemble zonder toeters of bellen. De composities zijn fantasievol en rijk, maar laten nog te weinig ruimte om de toch zeker interessante thema’s en sferen verder uit te bouwen.
Ensemble van ‘het moment’
Een ietwat chaotisch uitziend, achtkoppig ensemble betreedt het podium. De muziek van het Zweedse Angles 8 is ontsproten aan het brein van saxofonist Martin Kuchen. Diens stukken worden aan de hand van ingespeelde tapes van onder anderen zijn zoons ingestudeerd. Pure en eerlijke muziek, die je live moet ervaren. Blazers spelen pittig collectieve thema’s, waarbij de vibrafoon een speels en onafhankelijk geluid laat horen. Een solide ritmetandem zorgt voor een stevige groove. Soms is niet helemaal duidelijk hoe de blazers zich ten opzichte van elkaar verhouden, er is geen duidelijke leider, het klinkt een beetje als een vergevorderd leerorkest. Trompettist Magnus Broo blinkt uit in eigengeluid en solo’s. Wat later in het concert ligt er eentonigheid op de loer, maar het ensemble sluit af met een collectieve improvisatie en een vette contrabassolo met strijkstok. Zoals Martin Kuchen zelf zegt: “What we now play is better than tomorrow.”
Angles 8 - © Peter van Esch
In de foyer kunnen we nog gezellig dansen en sjansen met de groovende, funkende praatjesmakers Montis, Goudsmit & Directie.
Getagd onder
