Ellen ten Damme treedt vanavond op in de Stadsschouwburg in Nijmegen. Niet één maar twee keer voert ze haar show Casablanca (reprise) op. Ze breng een muzikale ode aan de chansonniers en entertainers van de vorige eeuw, overgoten met een vleugje mystiek vanuit de oude culturen.
Voor mij is dit de eerste keer dat ik Ellen ten Damme zie. Ruim twee jaar staat ze al op mijn verlanglijstje. Op aanraden van een jonge maker die mijn smaak voor theater kent. Geheel blanco stap ik de zaal in. Voor mij dé manier om optimaal van een avond theater te genieten: onvoorbereid, je gewoon laten verrassen met dat wat de avond in petto heeft. Dat is nogal wat, deze vanavond.
Charles Aznavour en Dolly Parton
“Ik neem jullie graag mee op een muzikale reis, een tussenstop in Parijs, op weg naar Casablanca”, is de uitnodiging van Ellen ten Damme, begeleid door vijf muzikanten uit The Magpie Orchestra. Als routekaart een royaal gevulde setlist met een mooie selectie covers. Enkele nummers uit vervlogen tijden, prachtige chansons, Arabische juweeltjes en een aantal verrassende vertalingen. Zoals het geladen God is liefde (Comme ils disent, van Charles Aznavour) en later in de show, werkelijk prachtig gezongen, Je t’aimerais toujours (I Will Always Love You, Dolly Parton)
Met bewonderingwaardig enthousiasme, vrijheid en energie straalt Ten Damme op het podium. Alsof ze zeggen wil: ‘Komen jullie meespelen in mijn theaterspeeltuin? Gaan we met zijn allen pret maken vanavond, ik heb zo veel moois om met jullie te delen.’ Met dat gevoel komen de nummers vanaf het podium de zaal in. Nummers variërend van bruisende energie tot klein en intiem. Vooral die intieme nummers zijn overdonderend. Hierin komt niet alleen Ten Dammes vocale kwaliteit en virtuositeit tot uiting. Ook haar kunst om zo veel gevoel in haar stem te leggen, dat ze direct een plekje onder je huid weet te vinden. Om het volgende nummer weer stuiterend en springend over het podium te vliegen. Bijvoorbeeld met Knock on Wood uit de originele Casablanca-film.
Rammstein
De show is aangekleed met een flink aantal metamorfosen. Van Arabische buikdanseres, stralend glitterpak met hoge hoed tot een sensuele performance tijdens Je t’aime moi non plus. Deze wekt de veronderstelling dat je naar het jongere zusje van Prince zit te kijken. De zonnige reis kent slechts één stevige donderbui. Een cover van Rammstein, gek genoeg met de titel Sonne. Voor mij het enige nummer waar de band het nét niet helemaal pakt. Beluisterd door oren die veel liefde voor het metalgenre kennen. De felheid en het aandeel van de drums is nu net te mager om ook de metalsound compleet te pakken. Verder staat de band als een huis, met de trombone als rijke toevoeging aan de totale sound.
Overall is de hoeveelheid aan theatrale franje in deze show naar mijn mening overdadig. Zoals de hoeveelheid publieksparticipatie, spagaat doen, op je handen lopen, rondje door het publiek maken of interactie met een bezoeker op de eerste rij. Los van elkaar zijn deze franjes met verve en met de juiste toon uitgevoerd. Een derde ervan schrappen komt de show ten goede. Less is more. Ellen ten Damme of de show hebben deze overdaad helemaal niet nodig om uitmuntend te zijn.
Voor aanvang van de terugreis nog snel een virtuele excursie naar de VS, even langs bij Madonna en Dolly Parton. De afsluiter van de show is echt de kers in een Franse bonbon. “Een nummer dat jullie allemaal kennen, maar dit is het origineel”, verklapt Ellen. Het is La montagne van Jean Ferrat. Bij de meesten bekend als Het dorp.
Onderweg naar huis weet ik: de volgende keer dat Ellen ten Damme in Nijmegen staat, vind je mij op de voorste rij.
Getagd onder
