James Marsh (Man on Wire) is op zijn minst een verdienstelijk regisseur, Eddie Redmayne (My Week With Marilyn) zet een geweldige en mogelijk Oscarwaardige Stephen Hawking neer, de cast heeft nog een aantal schitterende verrassingen. Simon McBurney, David Thewlis, Emily Watson. De eerste helft is zelfs vaak ontroerend op een onverwachte manier. Wat gaat er dan mis? Om het simpel te stellen, voelt de film uiteindelijk aan als een hoop verspilde moeite.
Scheurtjes
Laten we beginnen bij het begin. In 1963 is Stephen Hawking nog maar net begonnen aan zijn promotie als kosmoloog op Cambridge. Hij ontmoet zijn toekomstige vrouw Jane (Felicity Jones, The Amazing Spider-Man 2). Het begin is een waar sprookje. De enige negatieve spanning tussen de twee is dat zij devoot anglicaan is, terwijl hij het atheïsme omarmt. Maar het klikt, en niet zomaar.
Wanneer Hawking na een flinke val erachter komt dat hij aan de spierziekte ALS lijdt, en waarschijnlijk nog maar twee jaar te leven heeft, wordt Jane vastberaden. Ze ondersteunt hem gedurende alle moeilijke tijden, terwijl hij op weg is het begin van het universum wetenschappelijk te verklaren. Mevrouw Hawking is een ware rots in de branding. Toch komen er scheurtjes in wat eerst een uitstekend huwelijk lijkt.
Licht
Eddie Redmayne heeft zich niet zomaar uitgesloofd voor deze rol, zijn voorbereidingen zijn fenomenaal. Redmayne straalt het gevoel en de innerlijke wereld van de geniale astrofysicus uit in niet meer dan een blik. Meer heeft hij niet. Tussen de takes door bleef hij zitten in dezelfde houding als Hawking. Dat is toewijding. Maar hoe knap dat ook is, het redt de film niet. Niet voor iedereen.
Even voorop gesteld: Stephen Hawking is een held. Zonder twijfel. In The Theory of Everything wordt hij echter behoorlijk gereduceerd tot een eendimensionale voorstelling. Zijn onhebbelijkheden zijn allemaal linea recta te herleiden naar de tegenslagen die hij ondergaat, zijn excentrieke gedrag is louter plezierig. Zijn ontdekkingen worden vooral even genoemd. Hij wordt vormgegeven als een bovenmenselijke Hawking light.
Sentiment
De film heeft als het ware twee helften. In het begin zien we de aftakeling en de ontberingen. Dat gaat erg sentimenteel, maar treft nog doel. De tweede helft is gewijd aan de twee liefdesdriehoeken waar Stephen en Jane Hawking achtereenvolgens in terechtkomen. De belangrijkste boodschap daarvan lijkt dat relaties stuk kunnen lopen. Liefde is vergankelijk, hoe sterk ze ook begint.
The Theory of Everything is niet zozeer een film voor fans van Stephen Hawking als voor fans van Intouchables. Als zij de filmzaal uit gaan met een fractie meer interesse voor wat Hawking heeft gedaan voor de wetenschap, is dat een enorme verdienste. Denken ze echter ineens alles over de man te weten, dan mist de film niet alleen zijn doel, maar doet ‘ie meer schade dan goed. Dan smoort ‘ie potentiële nieuwsgierigheid in de kiem. Ach. Misschien ben ik gewoon te pessimistisch aangelegd voor deze film.
**
