Studievereniging KNUS en Cultuur op de Campus hebben op 21 mei in Filmhuis LUX een filmfestival georganiseerd dat zich richtte op generatie Y; de generatie van twintigers en dertigers die leven met keuzestress, hoge verwachtingen en het idee dat alles dat niet lukt je eigen fout is. Deze ideeën werden breed uitgedragen, bediscussieerd en tegengegaan in de benedenverdieping van LUX deze avond.
In Generation I bijvoorbeeld, een compilatie van het Go Short Film Festival, met If Mommy Ain’t Happy, Nobody’s Happy, een geënsceneerde documentaire over moeders, dochters en familie. De twijfels over wat de moeder moet vertellen worden ook in het verhaal opgenomen. Een letterlijke verwijzing naar het doppen van eigen boontjes wordt door de moeder becommentarieerd met: ‘Toen ik mijn eigen boontjes moest doppen dacht ik: dit wordt vast heel zielig.’ De film wordt gevoelig en persoonlijk en er worden bekentenissen gedaan over de moeder-dochter relatie. Andere vertoonde werken zijn de film Le Prossesus, een ritmische film over in- en uitsluiting en anders zijn, Doska Frank, over een jong koppel en de betekenis van black metal muziek in hun leven en Internet Famous, over een uit de hand gelopen kunstacademieproject dat toevallige slachtoffers zo uitdaagt dat ze hem aanvallen.
Een van de toonaangevende films op het gebied van Generatie Y op dit moment is de film Aanmodderfakker (2014). In deze Nederlandse film leidt de tweeëndertigjarige Thijs samen met zijn huisgenoot een studentenleven van de bovenste plank. Thijs krijgt tupperware bakjes met restjes mee van zijn moeder, wordt dronken op een normale dinsdagavond, gooit regelmatig frisdrank over zijn toetsenbord en heeft een bijbaantje bij de mediamarkt – waar hij steevast te laat komt.
In het nagesprek met scenariste Anne Barnhoorn wordt voornamelijk ingezoomd op het karakter van Thijs; Barnhoorn heeft hem het Peter Pan Syndroom gegeven, of wel niet op willen groeien. Constant Hoogenbosch zoomt in op de problemen van generatie Y en die van Thijs. De scenariste bekent dat Thijs een uitvergrote versie is van haarzelf en haar omgeving. 32 jaar en dronken in de kroeg op dinsdag. Sociologisch gezien mogen we onze ouders en hun generatie de schuld geven, die ons altijd voorspiegelen dat we alles kunnen bereiken, en als dat niet lukt is het onze eigen schuld. Dit is het tegenovergestelde beeld van waarmee zij leven.
De films mogen kritische, schrijnende en confronterende ondertonen hebben, in de foyer wordt een poging gewaagd de boze grotemensenwereld voor één avond uit Nijmegen te bannen. Er worden complimentjes tussen vrienden overgebracht met gitaar, je kunt op de foto in de stijl van je favoriete cover, er worden lokale lekkernijen verkocht en je kunt de toekomst voor zijn door hem te laten voorspellen door een heuse waarzegster. Bovendien biedt zaal 7 na afloop een plek om te borrelen, na te praten en te genieten van de muziek van het duo Janique en Niels waarbij live wordt getekend door de VJ’s van de Glitterende Eenhoorn. Ook brengen de mannen van de Boogie Brothers muziek tot in de laatste uurtjes.
Generatie Y wordt op haar wenken bediend en hoeft vandaag even niet na te denken over afstuderen, geld verdienen of de toekomst. Vandaag is de wc aangekleed met roze en goud, zingt een onbekende de complimentjes voor je vrienden die je hem of haar zelf nooit durfde te geven en wordt de onzekere toekomst aan je onthult. Vandaag zie je Thijs die aan het Peter Pan syndroom lijdt (het kan altijd erger), en valt Frances Ha met haar hoofd eerst haar dromen binnen (onzekerheid kan ook iets moois zijn). Beneden bij LUX is alles mooi en zelfs het bier is goedkoper. Dat gebeurt je in de echte wereld maar zelden.
Getagd onder
