Zoals een hoop mensen binnen mijn vrienden- en kennissenkring ging ook ik met bepaalde verwachtingen naar Bohemian Rhapsody. Alleen waren de mijne wat laag: ik ervoer in de trailer de tandprothese van hoofdrolspeler Rami Malek, die hiermee onmiskenbaar op Queen-zanger Freddie Mercury moest lijken, als té geprononceerd en daardoor afleidend. Gelukkig overkwam me dat in de film zelf nauwelijks.
Het is een van de valkuilen van de biografische film: dat de hoofdrolspeler via allerlei toeters en bellen zo sprekend mogelijk op zijn protagonist moet lijken. En met zo’n overbite als die van Queen-frontman Freddie Mercury is de kans enorm dat een tandprothese bij zijn vertolker vooral afleidt van diens acteerwerk. En dat gebeurt ook in Bohemian Rhapsody, de langverwachte biopic over Queen en Freddie Mercury. Maar Rami Malek, vooral bekend als computernerd in de cyberserie Mr. Robot, bokst het voor elkaar om die afleiding beperkt te houden tot de eerste tien minuten. Daarna wekt hij de flamboyante zanger naar uiterste tevredenheid tot leven.
Geloofwaardigheid
Sowieso is de opening niet de sterkste fase van de film. Binnen een paar minuten introduceert regisseur Bryan Singer de uit Zanzibar stammende familie Bulsara: pa komt thuis van zijn werk en steekt eigenlijk zonder aanleiding een afkeurende preek af tegen zijn zoon. De strekking: dat wordt nooit wat met jou. Als Farrokh vervolgens meldt dat-ie zijn naam in Freddie heeft veranderd, lijkt de smet op de familierelatie definitief. Om in de eindfase van Bohemian Rhapsody ineens om te slaan in een ‘alles is koek en ei’-sfeer, die ík niet aan had zien komen. Of dit waarheidsgetrouw is kan ik niet zeggen. Ongeloofwaardig en geforceerd feelgood is het wel.
Nu ik toch bezig ben: er zitten te veel feitelijke fouten in de film om deze als informatiebron over het leven van Freddie Mercury te gebruiken. Artistieke vrijheid, oké, een beetje schuiven met de feiten, soit. Alleen, als dit te vaak en te opzichtig gebeurt, dan geloof ik bijvoorbeeld ook niet meer dat Queen – en Freddie – vlak voor het optreden van Live Aid bloednerveus was. Of blij dat ze weer samen op het podium stonden. Ik gelóóf het wel, maar op basis van de film kun je eigenlijk niet heel erg veel over Queen met zekerheid vaststellen.
Onjuistheden
Want noem me een zeikerd, kniesoor of mierenneuker: er wordt wel erg veel geschoven met de feiten. Zo gaat Queen kort na de hit Killer Queen (1974) op tournee door Amerika, waarop een beeldencompilatie volgt met een – excusez le mot - retevette versie van Fat Bottomed Girls, een nummer dat in 1978 pas op het album Jazz verschijnt. In 1980, kort na discoplaat Another One Bites the Dust, is Freddie weer eens te laat bij de repetities. Mooie gelegenheid voor gitarist Brian May – die volgens mij gewoon door Brian May gespeeld wordt – om iets nieuws met handen- en voetenklap uit te werken. Je herkent meteen de eerste maten van We Will Rock You, een nummer van News of the World. Uit 1977. Kort voor het Wembley-optreden in 1985 vertelt Freddie dat-ie aids heeft. Volgens zijn vriend Jim Hutton kreeg Mercury die diagnose pas in 1987. Tja, wat is er dan allemaal wél waar?
Is er nog wel iets aan dan? Jawel hoor, ik heb me kostelijk vermaakt. Twee uur en een kwartier voelde ik weer even die puber van begin jaren tachtig, die alles, maar dan ook álles dat over Queen op televisie was, moest zien. Die godbetert de Queen-stukjes van Under Pressure prefereerde boven die van David Bowie – mijn latere grote held. Die na urenlang geconcentreerd stiften zijn boekentas eindelijk met het fraaie logo van Queen kon verrijken: Qeen - ja hoor, ik was een letter vergeten. Die nog steeds weet wie welk nummer geschreven heeft en (dat is dus een beetje nadelig gebleken) uit welk jaar dat was. Die Queen nog steeds niet als een guilty pleasure beschouwt.
Humor
“Als ik nog hoger zing, kunnen alleen de honden me nog horen,” klaagt drummer Roger Taylor als hij zijn zoveelste ‘Galileo’ van Top2000-lijstaanvoerder Bohemian Rhapsody inzingt, een geintje over het nooit veranderende kapsel van Brian May… de film zit vol subtiele grapjes. Topper is het argument van de door Mike Myers gespeelde platenbaas Ray Foster, waarom hij Bohemian Rhapsody niet geschikt acht als single.
