In het tweede deel, The Crimes of Grindelwald, begint het erop te lijken dat de spin-off-franchise Fantastic Beasts zo’n beetje hetzelfde pad gaat bewandelen als de Harry Potter-reeks. Anderzijds is het een traktatie om jezelf weer terug te vinden in de toverwereld van J.K. Rowling.
We mogen best blij zijn met de nieuwe filmfranchise in het universum van Harry Potter, die schrijfster J.K. Rowling twee jaar geleden herinrichtte met Fantastic Beast and Where to Find Them. De prequel speelt zich af in de twintiger jaren van de vorige eeuw, in New York. Leuk, want het is natuurlijk een heerlijke wereld die Rowling ons in zeven Harry Potter-boeken en acht –films schonk, waar vrijwel iedereen zich graag in laat zuigen.
Voldemorts voorganger
Dat gebeurt dan ook in Fantastic Beast and Where to Find Them, waarin de jonge Engelse tovenaar Newt Scamander (Eddie Redmayne) een hele dierentuin vol magische creaturen in zijn aftandse reiskoffertje mee naar New York zeult. Eén voor één ontsnappen de beestjes, de ene nog schattiger dan de ander, waarna ze weer gevangen moeten worden. Dat is het wel zo’n beetje. Nieuwe personages draven op, een monsterachtig groot beest moet getemd worden en o ja: er dient zich een voorganger van Voldemort aan.
Deze Grindelwald (Johnny Depp), die - na Keith Richards in de Pirates-serie – nu David Bowie als inspiratiebron lijkt te hebben, krijgt in het vervolg Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald een ietwat grotere rol toebedeeld, zij het minder dan de titel doet vermoeden. Daarover gesproken: met die fantastische beesten valt het ook wel mee - of tegen, zo je wil. De hoofdlijn van het verhaal is de zoektocht door vriend en vijand naar weesjongen Credence (Koenraad in de Nederlandse vertaling, gespeeld door Ezra Miller) in Parijs, van wie een belangrijke rol in de nabije toekomst verwacht wordt. Voor beide partijen is het zaak de jongen naar het eigen kamp over te halen.
Traktatie
Het was een leuk uitgangspunt, een Potter-spin-off waarin magische dieren – en hun nerdy verzorger – centraal staan. Maar zoals gezegd is de rol van de beesten al iets teruggeschroefd en lijkt Fantastic Beasts-reeks nu al op een herhaling van zetten uit de eerdere reeks af te stevenen, maar dan een driekwart eeuw vóór Harry. Grindelwalds beweegredenen zijn zo’n beetje dezelfde als die van Voldemort: wereldheerschappij, idealiseren van zuiver tovenaarsbloed en dominantie over de dreuzelmaatschappij. Vanwege de tijd waarin Fantastic Beasts zich afspeelt is de link naar het fascisme en nazisme gauw gelegd, maar die was in de Harry Potter-reeks natuurlijk evengoed aanwezig. En ook nu lijkt de (jongere) Albus Perkamentus/Dumbledore (Jude Law) een van voornaamste tegenstanders van de duistere Grindelwald.
Je kunt je afvragen of deze herhaalzucht kwalijk is. Het is wel een beetje makkelijk cashen, maar – zeker voor wie de Harry Potter-serie na tien keer kijken eindelijk beu is – ook wel een traktatie. Want in die wereld, zeker in combinatie met jarentwintigsfeer en –uiterlijk, is het uitermate prettig toeven en dan stoort het niet eens zo erg dat het verhaal wat chaotisch is, de personages zo talrijk en de actie wat al te uitvoerig. Sowieso maakt de aanblik van Newts schattige beestje, een niffler (delfstoffer in Nederland), vrijwel alles goed wat er aan Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald mankeert.
Getagd onder
