El Eco, publiekslieveling op IDFA, is een meermaals bekroonde documentaire die de kijker meeneemt naar een stille uithoek in Mexico. Regisseur Tatiana Huezo schildert in haar film een sympathiek, intiem portret van het dagelijkse leven op een boerderij, waar natuurlijke ritmes, traditie en saamhorigheid centraal staan.
De boerderij ligt bij het afgelegen dorpje El Eco. Het verhaal volgt het gezin op het land en in huis, bezig met de dagelijkse taken die het Mexicaanse boerenleven met zich meebrengt. De kinderen, variërend in leeftijd – de oudste een puber – draaien traditiegetrouw volop mee. Ze werken mee bij het maaien en oogsten, hebben huishoudelijke taken, helpen bij de bevalling van vee en het begraven van kadavers, en ze leren dieren villen. Ze dragen hun steentje bij als een schaap in een poel dreigt te verdrinken en eruit moet worden getrokken – een loodzware klus. De vader is steeds weken afwezig voor werk in de stad en speelt een minieme rol in het dagelijkse gezinsleven – behalve dat hij geld in het laatje brengt. De moeder runt het gezin in haar eentje. Als pa wél thuis is handhaaft hij de traditionele waarden. Zo maant hij na de maaltijd zijn zoontje de vuile vaat op tafel te laten staan: immers, ‘afwassen is voor de vrouwen’.
Het leven speelt zich af zoals het dat altijd al deed. Het woord ‘radio’, laat staan dat apparaat, kennen de kinderen niet. Ze gebruiken nog hun fantasie. Zo speelt een piepjong meisje juf, met haar jongere zusjes en broertje als leerlingen. De hulpbehoevende oude oma, die vanzelfsprekend deel uitmaakt van het gezin, wordt gewassen in een houten tobbe in de leefruimte. Haar wassen is de taak van een van de meisjes – een aanwijzing dat echte kindertijd er nauwelijks bestaat.
Huezo's benadering is idealiserend maar niet romantiserend. De film schermt je als kijker af van de rauwe kanten van het eenvoudige boerenbestaan. Tegelijkertijd trapt de film niet in de val van een paradijselijke voorstelling van het leven op het platteland. De film bevat enkele aanwijzingen dat de veranderingen in wereld om hen heen ook het leven van het boerengezin zal gaan veranderen. Bijvoorbeeld een hint naar illegale houtkap, waartegen ze machteloos zijn. Ook trekt de grote stad: de tienerdochter rebelleert en ontvlucht het benauwende traditionele boerenleven door plotseling naar Mexico Stad te vertrekken.
De film ademt verbondenheid met de natuur en geeft een gevoel van tijdloosheid. De naam van het dorpje is veelzeggend: El Eco (De Echo in het Nederlands). Een echo uit het verleden? Een sfeer die wordt versterkt door indringende close-ups, een ingetogen kleurenpalet en een sober sounddesign. De beelden weerspiegelen de wisselingen van de seizoenen: drassige weiden, maaien, oogsten. Het geheel is mooi rond: de film start en eindigt met het geluid van aanhoudende regen. Dit als onderstreping van de cyclische aard van het traditionele boerenleven.
Door veel close-ups en medium shots zit je als kijker de gezinsleden dicht op de huid. De nauwe band met hun dieren komt tot uitdrukking in een aangehouden extreme close-up van een paardenhoofd. De film oogt authentiek, ondanks de wat ongeloofwaardige, lichte maar zichtbare schmink op de gezichten van de meisjes.
Al met al is El Eco een pakkende en ontroerende filmervaring.
Getagd onder
