Jake Gyllenhaal speelt een op zijn lijf geschreven rol als ingedutte zakenman, die pas na het verlies van zijn vrouw begint met leven.
‘Origineel’, dacht ik toen ik de trailer van Demolition zag. Daarin schrijft Jake Gyllenhaal een vreemde klachtenbrief naar een leverancier van snoepautomaten, waarin hij en passant ook zijn leven samenvat. Een met voice-over voorgedragen schrijfsel als trucje om zo de film in een trailer (zie onderaan deze recensie) te vangen. Maar, zo blijkt, hij schrijft die brief echt. En stuurt ‘m nog op ook. Een rare brief is het. In een rare film. Met een rare hoofdpersoon. Maar leuk is het allemaal wel.
Weduwnaar
Al binnen de eerste vijf minuten van Demolition is Davis Mitchell (Gyllenhaal) weduwnaar. Nog geen minuut later wil hij een zakje M&M’s uit de snoepautomaat van het ziekenhuis trekken. Maar dat blijft vastzitten. Het ligt inderdaad heel erg voor de hand om daar een uitvoerige klachtenbrief over te schrijven, zo kort na het overlijden van je vrouw. Hoe dan ook: die brief komt er, zodat ook de kijker goed ingevoerd raakt in het hoofdpersonage.
Davis zit hoog in de boom van het financiële bedrijf van zijn schoonvader, maar geniet helemaal nergens van. Het leven gaat maar een beetje aan hem voorbij, net als zijn huwelijk. Pas als zijn vrouw is verongelukt, ontwaakt hij uit deze apathische toestand en zet het op een leven. Hij wordt nieuwsgierig, haalt allerlei apparaten uit elkaar om te zien wat er in zit en koopt uiteindelijk zelfs een bulldozer om zijn huis te slopen. Met andere woorden: hij draaft een beetje door. Ondertussen zoekt de ontvanger van de klachtenbrief, de door Naomi Watts gespeelde Karen Moreno, contact met hem, wat resulteert in een warme vriendschap.
Mr Big
Jake Gyllenhaal is zó geknipt voor deze rol, dat het riekt naar typecasting. Ook Watts zet een fijne rol neer, maar minder indrukwekkend dan de jonge Judah Lewis die haar opstandige zoontje speelt, dat al met één voet uit de kast is. Regisseur Jean-Marc Vallée maakte met Dallas Buyers Club en Wild eerder al twee films over buitenbeentjes, maar Davis Mitchell is wel de raarste. Een van de hoogtepunten is een scène waarin hij, met Mr Big van Free in zijn oor, door New York swingt. Normaal zijn dergelijke 'videoclips' in films licht overbodige en vaak storende intermezzo’s, maar deze is briljant.
Al met al is Demolition een uitermate vermakelijke en sympathieke film over een ingedutte man, die een heftige gebeurtenis nodig heeft om wakker te worden en het leven te omarmen. Een feelgoodmovie over rouwverwerking… die worden er niet veel gemaakt.
