Een halfuur voor het einde neemt A Bigger Splash een merkwaardige wending; er verschijnt ineens een rechercheur op het toneel voor een onderzoek. Het geeft de film een fikse douw naar beneden.
‘Happy to see me?’ Je moet behoorlijk last van eigendunk hebben als dit je eerste vraag is wanneer je onverwacht bij iemand op bezoek komt. En ja, Harry (Ralph Fiennes) heeft inderdaad niet te klagen over bescheidenheid. De muziekproducent verstoort in A Bigger Splash de vakantie van rockzangeres Marianne (Tilda Swinton) en haar jonge minnaar Paul (Matthias Schoenaerts) op het Italiaanse eiland Pantelleria. Hij heeft zijn kort geleden opgeduikelde dochter Penelope (Dakota Johnson) meegenomen, alsmede twee Françaises - met ‘outrageous accents’. Hun aanwezigheid is voor het teruggetrokken koppel het startschot van een paar dagen drukte, drukte en nog eens drukte.
Hyperaanwezig
Harry is namelijk niet zomaar een beetje druk; hij is hyperaanwezig, een reden waarom Paul hem het liefst weer zo snel mogelijk ziet vertrekken. Marianne, die herstellende is van een stembandoperatie en daarom niet mag praten, vindt het echter wel gezellig met haar oude producer en ex, die voor zoveel leven in de brouwerij zorgt. Hij vertelt honderduit over zijn werk met de Rolling Stones, duikt om de haverklap met veel aplomb het zwembad in, parkeert auto’s op randen van ravijnen en probeert zijn oude vlam weer lekker voor hem te maken. Ondertussen ligt Penelope hele dagen aan het water te niksen, met daarbij een oog schuin gericht op Paul, zo’n beetje de enige normale van het gezelschap.
Remake
Met A Bigger Splash maakte de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino een remake van La piscine uit 1969, waarin de rust van Alain Delon en Romy Schneider tijdens hun vakantie in St. Tropez ruw verstoord wordt. Guadagnino’s vaste actrice Swinton, in zijn voorganger Io sono l’amore niet minder dan briljant, stelde zelf voor dat haar personage zou moeten zwijgen. Maar wat haar zo goed lukte in Io sono l’amore – zonder grote gebaren, maar met slechts kleine bewegingen en blikken een volwaardig personage neerzetten – daar slaagt ze hier minder goed in. Ik kreeg tenminste weinig hoogte van haar. Nu had ik sowieso moeite met Fiennes’ personage, dat eigenlijk continu irritant is - had hij maar een stembandoperatie achter de rug! -, maar voor wie zij heimelijk nog diepe gevoelens koestert. En dat maakt het een beetje lastig identificeren.
Gênant slot
Al met al is A Bigger Splash anderhalf uur lang schipperen tussen irritatie en bewondering (mooie beelden en landschappen, prima acteerwerk), maar krijgt het drama een douw naar beneden als er een rechercheonderzoek gestart wordt en ineens het vluchtelingenprobleem er met de haren bijgesleept wordt. Het laatste halfuur is een zich voortslepende domper, waarvan Guadagnino volgens mij ook niet meer wist wat-ie ermee moest. Met een merkwaardige, bijna gênante slotscène maakt hij zich ervan af.
