Regisseur Justine Triet wist met haar nieuwe film Anatomy of a Fall dit jaar eindelijk de prestigieuze Palme d’or te bemachtigen. In 2019 was ze al genomineerd voor haar film Sybil, maar toen greep ze naast de prijs. Anatomy of a Fall is een intelligent, subtiel courtroomdrama met aansprekende personages en indrukwekkend acteerwerk. De gouden palm is wat mij betreft dik verdiend.
Zie ook de column "Anatomy of a Fall versus Anatomy of a Murder" van Peter Verstraten.
Anatomy of a Fall is het verhaal over het gezin van de Duitse schrijfster Sandra Voyter (Sandra Hüller). Ze is met haar Franse man Samuel en hun zoon Daniel (Milo Graner) naar de Franse alpen verhuisd na een verkeersongeluk dat Daniel slechtziend heeft gemaakt. Hun leven loopt niet op rolletjes. Het stel heeft geldproblemen, relatieproblemen en werkgerelateerde problemen. Wanneer vader Samuel plotseling dood gevonden wordt in de sneeuw naast hun huis, is Sandra onmiddellijk verdacht. Mocht er kwade opzet in het spel zijn, dan is zij de enige die de moord gepleegd kan hebben. Daniel is de enige ooggetuige van de momenten vlak voor en vlak na de dood van zijn vader. Hij wordt opgeroepen om tegen zijn eigen moeder te getuigen. Daniel staat voor een hartverscheurend dilemma. Gelooft hij het verhaal van zijn moeder, die misschien wel schuldig is aan de dood van zijn vader, of veroordeelt hij zijn enige nog resterende ouderfiguur?
Destructieve openbaarheid
De film laat zien hoe destructief het kan zijn wanneer alle vuile was van een relatie plotseling openbaar gemaakt wordt. Keer op keer krijgen we feiten te horen die Sandra in een kwaad daglicht stellen. We krijgen dingen te zien en te horen die misschien geen keihard bewijs zijn voor de schuld van Sandra, maar ons wel laten twijfelen over haar onschuld. Naarmate de film verloopt wordt Sandra een steeds minder sympathiek personage. Haar schuld of onschuld blijft echter onduidelijk. Iedereen zegt wel eens vreselijke dingen tijdens een ruzie, en als je diep in de relatieproblematiek van een vreemdeling kijkt zal die er vrijwel nooit sympathiek van af komen.
Rechtszaalscènes soms onrealistisch.
Als ik een kritiekpunt moet bedenken zou dat zijn dat de scenes in de rechtszaal niet altijd realistisch aanvoelen. Ik ben niet bekend met het Franse recht, maar vermoed dat het niet de bedoeling is dat de aanklager en de advocaat van de beschuldigde met hun argumenten door elkaar heen schreeuwen. Dit verhoogt wellicht het dramatisch gehalte maar doet af aan de overigens levensechte uitstraling van de film.
IJzersterk acteerwerk
Prijzenswaardig is het ijzersterke acteerwerk van de cast. Vooral was ik onder de indruk van Sandra Hüller en Milo Graner. Hüller is een ervaren en bewezen acteur. En, terwijl het altijd een risico is om een kind-acteur de emotionele kern van een film laten dragen, stelde ook Graner zeker niet teleur. De complexe emoties van een kind die uit probeert te vogelen of zijn moeder schuldig is aan de dood van zijn vader worden piekfijn uitgebeeld. Overigens is tot nu toe maar één lid van de cast voor zijn acteerprestaties in deze film in de prijzen gevallen. Het gaat om de acteerhond Messi die Daniel’s hulphond Snoopy speelt. Hij won op Cannes de felbegeerde, alternatieve Palm Dog Award voor acteerprestaties van een trouwe viervoeter – een alternatieve prijs met een knipoog.
Het morele oordeel is aan de kijker
Justine Triet biedt een kijkje in de diepte van de emotionele levens van haar personages. Dingen die normaal alleen met goede vrienden, familie of een therapeut besproken worden, komen open en bloot op tafel. Maar zelfs dan is het nog moeilijk oordelen. Anatomy of a Fall is niet een film die makkelijke antwoorden biedt. Je zult uiteindelijk je eigen oordeel moeten vellen over de schuld of onschuld van Sandra, net zoals haar zoon moest.
