In 1973 vond een legendarische tennismatch plaats in de Houston Astrodome in Texas: voor ruim 30.000 mensen in het stadion en 90 miljoen televisiekijkers stonden Billie Jean King en Bobby Riggs tegenover elkaar in de Battle of the Sexes. Het duurde nog best lang voordat daar een film van kwam.
Ik dacht dat ik met Mad Men wel zo’n beetje het toppunt van seksisme op het scherm had gezien. Maar het kan altijd nog erger, zo bewijst Battle of the Sexes, die is gebaseerd op de legendarische tennismatch in 1973 tussen oud-prof Bobby Riggs en Billie Jean King. Vooral die andere oud-proftennisser, Jack Kramer, maakt het als voorzitter van de Amerikaanse bond, tja…, bont. Waar de door Steve Carell gespeelde ‘male chauvinist pig’ Riggs op zich nog best oké overkomt, wekt Bill Pullman als de aalgladde Kramer pure walging op.
Gelijke betaling
Maar even terug naar het begin, waarin Emma Stone als tennisster Billie Jean King zich in de mannenclub van Kramer wurmt om gelijke beloning voor vrouwelijke tennissers te eisen. Twaalfduizend dollar vangt de mannenkampioen van de US Open, terwijl de vrouwelijke winnaar het met 1.500 moet doen. “It’s not gonna happen”, krijgt ze te horen. Vrouwen verdienen minder, omdat ze én minder publiek trekken én lang niet zo'n spectaculair spel spelen als de mannen. Als antwoord kondigt King een eigen vrouwentennisbond aan, waarmee de huidige Women’s Tennis Association (WTA) een feit is.
Ergens anders in de VS komt de gokverslaafde Bobby Riggs op het idee om de beste tennisster van dat moment uit de dagen, teneinde te bewijzen dat damestennis geen reet voorstelt. Want als hij als 55-jarige tennispensionado de nummer 1 van de vrouwen kan verslaan… Een sterk punt van de film is dat het Steve Carell lukt om deze seksistische macho toch iets aandoenlijks en sympathieks mee te geven. Gelukkig maar, want anders zou Battle of the Sexes wel een wel heel erg zwart-witte bedoening zijn geweest. Bovendien zorgt de uitbundige Riggs zo’n beetje voor de enige komische noten in de film.
Love story
Afgezien van het verhaal over de strijd der seksen, laat de film van regisseursechtpaar Jonathan Dayton en Valerie Faris (Little Miss Sunshine) ook de schoorvoetend opstartende romance zien tussen King en kapster Marilyn (Andrea Riseborough). Nogal clichématig eerlijk gezegd. Wanneer Marilyn voor het eerst aan Kings haar zit, vallen de omgevingsgeluiden gedeeltelijk weg als teken van ‘de klik’. Het probleem is alleen dat ik ’m niet voelde, die klik, geen chemie tussen Stone en Riseborough. Ook in het vervolg van de film niet. Nu kan de Oscarwinnares van La La Land dit met haar talent wel verbloemen, maar Riseborough schiet hier als actrice toch tekort. Ook Austin Stowell als Billie Jeans zo begripvolle echtgenoot Larry komt niet uit de schaduw van Stone, terwijl hij in de één-op-één-scènes met zijn concurrent in de liefde wél gewoon goed is.
Maar hoe loopt die wedstrijd nou af? Laat ik het zo formuleren: als de man de vrouw klop had gegeven, was deze film natuurlijk nooit gemaakt.
