Gisteren kwam het nieuws: geen evenementen tot 1 september. Ik vind het al een rare lente maar de zomer zal zeker ook bizar zijn. Wat is mijn leven toch innig verstrengeld met samenkomen met anderen rondom kunst en cultuur. Het is nog steeds wennen, de gevolgen van dit coronabeleid.
In onzekere tijden zoek je naar vertrouwde dingen om je aan vast te houden. Of je zoekt afleiding. Dat kan allerlei vormen aannemen. Van fanatiek schoonmaken tot nieuwe hobby’s beginnen. Ik zie het om me heen bij anderen en ik begrijp het erg goed. Maar omdat ik zelf al weken heen en weer schommel tussen grieperig en gezond zijn, doe ik eigenlijk heel weinig. Geen poëzievoordrachten meer geven, geen schrijfworkshops voor Loesje, geen recensies van podiumkunsten.
Leeg
En weinig doen, dat voelt vreemd. Even een stukje context: na mijn studietijd heb ik er ongeveer twee jaar een sport van gemaakt om geleidelijk over mijn grenzen te gaan. Met steeds minder slaap toch steeds meer projecten aan gaan. Altijd ‘aan’ staan, ook ’s avonds, in weekenden en vakanties. Dat houdt een keer op, dat houd je namelijk niet vol. De details zal ik de lezer besparen, maar zowel mijn lichaam als geest functioneerden niet meer goed.
Oude gewoontes kom je niet makkelijk van af. Ondanks dat ik het kalmer aan deed, bleef ik mezelf van binnen pushen. De drang om te presteren, om aan de wereld te laten zien dat ik toch nog steeds wel degelijk actief en productief ben, gaat niet zomaar weg. Eén dag uitrusten vond ik al een heel grote stap. En nu doe ik al weken nagenoeg niets! Mijn leven is niet opgevuld met een eindeloze stroom aan berichten en informatie en verplichtingen. Nee mijn leven is voornamelijk gevuld met leegte.
Echo’s van tekstflarden
Ik moet denken aan muziek die ik vroeger en recentelijk eindeloos veel heb geluisterd. En dan met name de tekst is voor mij dan een betekenisvolle herinnering. Hier zijn een paar voorbeelden:
"Ik slaap veel
En je weet het, elk voordeel heeft zijn nadeel
En ik wil zo graag vooruit met dit
Maar sta stil"
- Meer Dan Een Droom van Overtref, Mr Simple en Marq Aaron
"En ik doe minimaal als weet dat ik niets hoef te doen
Zit rustig met m’n reet vastgeroest op de poef"
- Rustug van Opgezwolle
"Nothing I have learned can prepare me for everything else that needs learning
Is this how it feels to feel certain?"
- Firesmoke van Kate Tempest
Uit zulke woorden spreekt ook een zekere mate van reflectie. En dat is iets dat tegenwoordig ook aan bod komt bij mij: reflecteren op deze crisistijd, reflecteren op mijn eigen leven. Herinneren, mijmeren, verwonderen, zonder conclusies te trekken. Soms ben ik nog steeds even bang dat ik mijn tijd verspil, maar het is toch écht zinvol.
Nijmegen
En dan concreet terug naar het hier en nu. Terug naar welke schaarse daden zich verbinden aan al die ontastbare woorden en hersenspinsels. Wat doe ik, ondanks het op en af grieperig zijn? Ik doe sollicitaties de deur uit, ten slotte wil ik nog steeds graag mijn geld verdienen in de kunst- en cultuursector. Als ik me fit genoeg voel, wandel ik. Ik onderhoud virtueel contact met vrienden en familie, gelukkig gaat het hen goed. Met pijn in mijn hart lees ik de berichten over horecatentjes en podia die het zwaar hebben. Ik steun bijvoorbeeld de crowdfunding actie van A Good Vibration. Waar het kan, doe ik iets, ook al is het klein.
Ik heb heerlijke ramen afgehaald bij Tokokoro. Ook heb ik een heel mooi cadeau gekregen: Asperges voor de zorg. Met deze actie gaat er geld naar het Radboud UMC en steun je de lokale horeca. Het was extra leuk om zelf een lekker te koken met lokale producten. En tot slot voel ik dat er van alles borrelt dat op een gegeven moment tot schrijven zal leiden. Een paar weken terug schreef ik al een gedicht voor Parels In Een Pandemie, een tof platform. Binnenkort zal ik daar weer iets poëtisch naar toe sturen.
En voor de rest probeer ik te genieten van de lente, voor zover dat gaat. Ik verbaas me over hoe veerkrachtig en creatief mensen ook kunnen zijn. Geduld beoefenen en hopen op een mooi post-coronatijdperk. Laat je niet gek maken, we komen er wel doorheen.
