Geboren en getogen Nijmegenaar R.J.H. (Roel) Smeets is een singer-songwriter, producer en schrijver die storytelling combineert met catchy indiepop en intieme folk. Afgelopen december verscheen zijn nieuwste release Ages.
Al sinds de vroege jaren 2000 is R.J.H. Smeets een bekend figuur in de Nijmeegse muziekscene. Met indiepop-sensatie The Vlegels (2004-2010) toerde hij door het land (o.a. Doornroosje, 013, Luxor, Melkweg) en won hij de Kunstbende en Emergenza Benelux, en stond hij onder andere op het Valkhof Festival, Taubertal-Festival en de Popronde. Als singer-songwriter bracht hij in 2012 het solo-album Jonah uit op Elektrograph Records, dat gepresenteerd werd op Valkhof Festival.
Vanaf 2025 zet Roel nieuwe stappen in zijn genre- en discipline-overstijgende auteurschap waarin hij literaire teksten combineert met catchy pop en intieme folk. In mei kwam AND JUNE IT WAS uit, een conceptalbum en een bundeling korte verhalen over elf personages. In september 2025 bracht hij Sally uit, geïnspireerd op de Ierse bestsellerauteur Sally Rooney en een ode aan de millennialgeneratie.
Live speelt Smeets met John B. Jones (contrabas), Thijs van Zonsbeek (gitaar) en Jaleesa Rothof (vocals).
Naast muzikant is Roel literatuurwetenschapper aan de Radboud Universiteit
Bij het horen van welke plaat besloot je muzikant te worden?
“Hybrid Theory (2000) van Linkin Park was het eerste album dat ik graag wilde hebben. Ik was negen jaar en mijn stiefmoeder kocht het voor me bij Kroese. Niet gehinderd door een zeer gebrekkig Engels, kende ik snel alle teksten uit mijn hoofd. 'One thing, I don't know why, it doesn't even matter how hard you try': die eerste regels uit In the End lieten een onuitwisbare indruk op me achter. Want inderdaad: hoe hard je ook je best doet, we zullen allemaal sterven. Wat doet het er eigenlijk allemaal toe? Diepe vragen voor een negenjarige.”
“Het tweede album in mijn bezit was Nevermind van Nirvana uit 1991, mijn geboortejaar. Mijn beste vriend Thomas had het album eerder; we luisterden het op zijn wekkerradio met cd-functie. We waren tien en hadden ons eerste bandje opgericht. Ik mocht de elektrische gitaar van Thomas' stiefbroer Elmar lenen en alleen dat al sterkte me in een vaag verlangen om die jongen met die gitaar en dat lange haar op het podium te zijn. Thomas kon In Bloom spelen op drums, maar ik kon het niet spelen op de gitaar. Wat ik wel kon spelen was Kom van dat dak af van Peter Koelewijn. Op het zomerfeest van basisschool NSV II traden we op: Thomas op drums, Daan op gitaar, Niek op gitaar, ik op gitaar en zang. We hadden allemaal lang haar, alleen ik had een blote bast. 'Nog nooit heb ik iemand zo lang zo vals horen zingen', hoorde ik achteraf van een vader van een vriendje. Hoewel ik dat verschrikkelijk vond om te horen, sterkte het me wel in mijn verlangen om door te blijven gaan op dat podium, met die gitaar, met dat lange haar.”
Welke artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
“Op de middelbare school, tussen 2004 en 2010, speelde ik in The Vlegels, een fris, springerig indiepopbandje. Mijn nicht Nienke Smeets woonde twee huizen verderop en samen begonnen we liedjes te spelen. In mijn kamer stond een drumstel dat ik had gekregen toen ik een goede Cito-score had in groep 8. In die periode was De Staat up and coming, ze waren enkele jaren ouder dan ik en hadden op dezelfde middelbare school gezeten. Ik was bij hun optredens in de NDRGRND en was getroffen door de vindingrijkheid van hun composities. Kon het niet vastpinnen op een genre, de songstructuren waren anders dan ik gewend was en de live performance had een bravoure die me inspireerde.
In 2010 nam ik mijn eerste solo-ep op bij Sebastiaan van Bijlevelt in de Galloway Studio, die toen nog in de Ooij zat. 'Ken je dit?', vroeg Sebas nadat ik mijn drie liedjes had opgenomen, 'vind je cool'. Hij zette Bright Eyes’ Land Locked Blues op om precies te zijn. Dat was een kantelpunt. Zonder mezelf te veel eer aan te willen doen: ik dacht dat ik mezelf hoorde zingen. Zijn praatzangerige, niet altijd even zuivere, stem liet me weten: het is oké hoe je zingt, houd je niet in, jongen. Zijn verhalende songwriting en de emo-folklaag in zijn performance brachten me op een pad dat ik nog steeds aan het bewandelen ben.”
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
“De Staat en Go Back to the Zoo in de NDRGRND. Het zal 2008 geweest zijn. Volgens mij was initieel het idee dat het de releaseshow van hun debuutalbum zou zijn, maar Excelsior ging het uiteindelijk toch uitbrengen, zoiets. Go Back to the Zoo stond in het voorprogramma, als ik me niet vergis weer. Waarom heeft dit zo'n indruk op me gemaakt? Een combinatie van factoren. Allereerst kende ik de leden van De Staat en Go Back to the Zoo zijdelings: enkele leden van De Staat hadden op dezelfde middelbare school (NSG) gezeten, en enkele leden van Go Back to the Zoo op dezelfde basisschool (NSV II). De leden van GBTTZ, dat destijds The Pax heette, woonden in dezelfde straat (Hindestraat) als Thomas, Daan en Niek, en we mochten hun gitaren lenen op het zomerfeest van de NSV II (ons eerste optreden). Het feit dat jongens uit dezelfde buurt als ik zulke wervelende muziek konden maken was inspirerend, een voorbeeld: als zij het konden, dan kon ik dat ook wel. Tel daarbij op: een onverschrokken, schaamteloze live-performance, ingenieuze songs en niet voor de hand liggende teksten.”
Welke recente artiest moeten we in de gaten houden?
“Misprint bracht in 2025 hun debuutalbum Monobloc uit. Drie van de vier leden ken ik uit de collegezalen van de Radboud Universiteit, waar ik lang doceerde bij de opleiding Algemene Cultuurwetenschappen. Misprint is een opvallend eigenzinnige band op het vlak van compositie, productie en performance. Jeroen Bakker heeft een bijzondere gave om muziek te schrijven alsof hij aan het programmeren is (wat hij ook heel goed kan): de afzonderlijke elementen leiden op logische wijze tot een overkoepelend geheel dat verrast. Productie-technisch nemen ze afslagen die niet voor de hand liggen: een extra brede gitaarmuur die hi-fi en lo-fi tegelijkertijd is, terloopse percussie, een hese harmonie van Maartje, een onverwachtse leadzang van bassist Joris. Wie ze weleens live gezien heeft, weet dat Tom Verstappen de gave heeft om publiek op ontwapenende, niet-dwingende wijze aan zich te binden. Fijn om naar te kijken. Hier word je vrolijk van.”
Aan welke Nijmeegse muzikant zou je het stokje willen overdragen?
“Het stokje wil ik graag overdragen aan: Dan Hair (Daan van Haaren). Maar die is al eerder aan het woord geweest…"
Instagram: R.J.H.Smeets
