Jazzzangeres Fay Claassen groeide op in Nijmegen waar ze op de vrije school zat. Tegelijkertijd deed ze de balletaccademie in Arnhem. Fay studeerde van 1990 tot 1996 jazzzang aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en kreeg tijdens haar studie al twee keer de "Onderscheiding voor Uitmuntendheid". Sindsdien is ze uitgegroeid tot een muzikaal fenomeen op Europees niveau, vanwege haar elegantie en fijnzinnigheid: "a sophisticated lady die geen genres schuwt," wordt over haar gezegd.
In haar meer dan vijfentwintigjarige carrière heeft ze meerdere prijzen in de wacht gesleept. In 2022 won ze haar vierde Edison Jazz Award en is daarmee de enige Nederlandse hedendaagse musicus die dit op haar naam heeft staan. Verder ontving ze een Gouden Plaat en de Chet Baker Award. Fay is regelmatig te gast bij de meest gerenommeerde bigbands en orkesten, van het Metropole Orkest, Residentie Orkest en Brussels Jazz Orchestra tot Danish Radio Big Band en WDR Big Band. Mei 2023 verscheen het nieuwe album in samenwerking met het Residentie Orkest, Symphonic Stories. Momenteel woont Fay Claassen in Keulen. Op vrijdag 27 oktober staat ze in het Nijmeegse Lindenberg Cultuurhuis, in het kader van Festival Jazz International Nijmegen.
Bij het horen van welke plaat / artiest / componist besloot je muzikant te worden?
Vroeger luisterde ik naar muziek van Diane Ross, Earth, Wind & Fire, Al Jarreau, Prince, Funk… etc. Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor ritmes uit Motown/funk/soul.
Toen ik studeerde aan de Kleinkunst Academie was ik al aangedaan door jazzhelden als zangtrio Lambert, Hendricks & Ross, Sarah Vaughan en Ella Fitzgerald. Hun persoonlijke verhalen en de muzikale vrijheid alsook het ritme en de harmonie sloegen voor mij in als een bom. De muziek die in de Theaterschool op de voorgrond lag, was anders geordend: tekst stond hierbij op de voorgrond, en ik was destijds niet tekstueel ingesteld. Ik was een zangvogeltje. Ik raakte daardoor een beetje met mezelf in de knoop. Gelukkig kwam ik in aanraking met jazzmuziek, hierdoor kwam de bal aan het rollen. Ik deed audities, maakte nieuwe en andere contacten en uiteindelijk koos ik voor de switch naar de muziek. Vervolgens hoorde ik liveopnamen van TROS Sesjun met zangeres Deborah Brown. Zij zong precies zoals ik wilde: verfijnd met muzikale nuances, swingend, expressief, flexibel instrumentaal en met aandacht voor verhaal. Zij was mijn eerste echte directe voorbeeld; ik zong alles zestigduizend keer na.
Welke plaat / artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Dat zijn er echt velen! Van instrumentaal tot vocale platen. Modern en klassieker. Aanvankelijk hield ik enorm van Braziliaanse muziek; van Joyce Moreno en haar song Mistérios van Milton Nascimento. Dit is meteen alweer een instrumentaal startpunt als nummer. Weinig vibrato. Een prachtige muzikante die met veel emotie en ritmegevoel zingt. Ook zij was mijn voorbeeld. Ook als vrouw stond zij haar mannetje in de band; ze was zeker geen ijdele diva.
Andere voorbeelden zijn: Elis Regina met Essa Mulher, Al Jarreau met al zijn platen. Later ook Chaka Kahn, Bill Evans, Pat Metheny, Wayne Shorter, Joe Zawinul en Lee Konitz. Ik heb eigenlijk de eerste jaren ontzettend veel verschillende goede muziek geluisterd, alles verslonden. Gelukkig had ik goede muziekleraren, die me ook veel hebben voorgeschoteld om te beluisteren. Ik had een aantal belangrijke vrienden in de muziek, daardoor ging het ook nog eens veel sneller met mijn ontwikkeling. Tijdens het derde jaar was ik al aan het opnemen en tourde ik met verschillende bands.
Een belangrijke trigger was overigens ook de muziek van Chet Baker met She Was Too Good To Me en Bobby McFerrin met zijn instrumentale klank in Round Midnight.
Fay Claassen ontvangt een Edison Award | Foto: Nienke de Groot.
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Ook dat zijn er meer. Hierbij een lijstje: Prince, Chico Buarque in Brussel, Lee Konitz, Keith Jarrett in Brussel, Deborah Brown, Peter Herbolzheimer in TROS Sesjun, Dianne Reeves en vele anderen.
Welke recent (± het laatste jaar) uitgebrachte plaat zouden we móéten luisteren? Of welke nieuwe artiest moeten we in de gaten houden?
Ik ben fan van twee van onze jonge Nederlandse zangeressen, uit de jongere generatie: Sanne Rambags met Sister, zij transporteert de muziek naar de nieuwe tijd in Nederland. En daarnaast Anna Serierse met Zomer me, winter me, een mooie track op het fraaie album van Famke Sinninghe Damsté met vertalingen en bewerkingen van Michel Legrand. Zij is zeer muzikaal en ook zij brengt de kunst van het instrumentaal zingen weer naar een hoger niveau.
