Dissonant samenspel in niemandsland
We zijn op de oude kazerne in Schaarsbergen. Denk aan een bosrijke omgeving. Denk aan een verlaten wachthokje en denk aan een hoog ijzeren hek. Denk aan lichtelijk in verval geraakte gebouwen met bladderende witte verf. Denk aan een hobbelig zandpad. Denk aan bezoekers die geen idee hebben wat ze te wachten staat.
Denk aan ons.
Militant geklede parkeerwachters wachten de bezoekers bij de ingang op. Harde stemmen blaffen ons naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats. “KNIPPERLICHT AAN! AL-TIJD JE KNIPPERLICHT AAN ALS JE AFSLAAT!” wordt er geroepen. Hoewel ik datzelfde al tijden tegen mijn chauffeur (in dit geval doublerende als huisgeliefde) zeg, is dit de eerste keer dat ik zie dat het daadwerkelijk indruk maakt. “Wat moeten die mensen?” vraagt hij me bedrukt.
We stappen uit en haasten ons. Het stuk begint.
Denk aan een hal, het soort dat vroeger goed dienstgedaan kan hebben als garage. Twee separate kanteldeuren. Onder ons een kale cementen vloer, boven ons twee prachtige kroonluchters. Vóór ons een klein podium, de kanten afgezet met gloeilampen als bij een theaterspiegel. Iedereen staat. Oude van dagen die in de gauwigheid nog snel een houten klapstoeltje toebedeeld hebben gekregen, zitten ongemakkelijk dicht bij de rand van het podium. De sfeer is er een van gelaten gespannenheid.
Wanneer de dansers van gif.t opkomen, het Gelders Orkest speelt en de zangers ons een zoetgevooisd welkom toezingen, ontspan ik. Staand.
Een stuk waarbij je enkel staat heb ik zelden (dan niet nooit) mee mogen maken. Het staan blijkt van blijvende aard. Voor bezoekers geen rust. Wat begint als een prachtige samenzang om ons welkom te heten, leidt tot een dissonant samenspel van dans, zang en de prachtige harmonische tonen van het Gelders Orkest waar je als bezoeker letterlijk en figuurlijk in meegevoerd wordt.
Comfortabel is het niet, het staan, het lopen. Wanneer de wederom militante ‘bewakers’ ons van de hal naar volgende locatie dirigeren, voel ik me deel van een kudde. Een bezoekerskudde. De sfeer wordt killer.
We lopen een trap op. Denk oude granieten trap. Denk kunststof trapleuning zoals je die enkel van vroeger kent (mijn oude basisschool). Denk aan een podium vol stellages, vol industriële steigers. Denk afgeladen vol.
Het Gelders Orkest speelt terwijl de dansers een steeds grimmiger ballet opvoeren. Dans, zang, muziek en geprojecteerd beeld nemen je mee in een steeds ongemakkelijker sfeer. Voel overgave, voel verraad, haat en voel onvermogen.
Plots is het afgelopen. Zo plots wordt het hoofdpersonage van het podium gevoerd dat ik buiten een vrouw lichtelijk onzeker aan een van de, inmiddels uit hun rol gevallen, bewakers hoor vragen: “uhm, mag ik jou wat vragen? Is het nu al afgelopen?”
Ik lach (zat wellicht nog met dezelfde vraag).
Het was intens. Nooit eerder was ik als bezoeker zo zichtbaar. Zo persoonlijk aanspreekbaar. We zijn toeschouwer zonder enkel toe te schouwen, deelnemer zonder ergens deel van uit te willen maken.
We drinken nog een biertje als het klaar is. 8Bahn doet zijn best een feestje te bouwen.
Denk aan bier van drie euro (in plastic flesje). Denk een dame van middelbare leeftijd die haar best doet haar beste (maar stoffige) dansmoves tentoon te spreiden. Denk aan mensen die bij moeten komen van het indringende spel. We gaan naar huis.
(Niemand bij de poort.)
Wat: The Cloud – Gif.t, Gelders Orkest en 8Bahn
Waar: Kazerne Schaarsbergen
Wanneer: 16-06-2012
Door: Stefanie Hesseling
Foto's: Stefanie Hesseling
Website The Zombies
{ugallery}thecloud{/ugallery}
